Tegengif.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Voor u zich op het hoofd krabt en denkt: Waar gaat dit allemaal over? Heb ik hieronder twee verhalen op mijn blog van vorig jaar die aansluiten op mijn verhaal van nu.

https://hansio.wordpress.com/2016/04/21/je-wordt-er-misschien-niet-beter-van-maar-je-voelt-je-wel-veel-beter/

https://hansio.wordpress.com/2016/09/18/achterstallig-onderhoud-deel-4/

Het was vorige week zaterdag dat wij het er met vrienden van ons over hadden gehad. Nee, we hadden niets meer gehoord van de Hongaarse politie over ons pakje dat onderschept was en onderzocht zou worden. Ik deed en was er ook heel luchthartig over. Onderzoek of niet, er zou niets gevonden worden, omdat er domweg niets te vinden viel. Maar zondagmorgen dacht ik daar toch ineens heel anders over.

Brigi en ik namen de laatste nieuwtjes van het dorp door. We spraken over de bruiloft waar wij vrijdagavond waren en de fantastische mooie en heerlijke taarten die zij voor die gelegenheid had geleverd. Toen kwam haar vraag. Waren jullie dondermorgen niet thuis? Nee, we waren in Pécs om een hele rits boodschappen te doen. Er heeft hier politie voor de deur gestaan. In het dorp zeggen ze dat er 24 vluchtelingen over de grens zijn gespot, maar dat er nu 12 kwijt zijn. Er wordt gezegd dat jullie ze misschien wel verstopt hebben, omdat jullie niet tegen vluchtelingen zijn. Ik keek haar met een grote glimlach aan. Hoeveel vluchtelingen gaan er in een caravan? We moesten er samen om gieren van de lach. Nog met een lach rond de mond zag ik dat het stokje van de postbus omhoog stond. Iemand had er iets in gestopt. Ik liep naar buiten, opende de postbus en zag een handgeschreven envelop met daarbij een stempel van de politie. Ik opende de brief. Ambtelijke taal, in het Nederlands heb ik er al helemaal niets mee en in het Hongaars nog heel veel minder. Of Brigi de brief maar even wilde lezen, misschien dat zij eruit kon komen. Ze werd eerst rood, toen helemaal spierwit. Haar ogen groot, gevuld met tranen. Hans moet naar de gevangenis. 20 jaar!  Voor drugs en omdat hij een criminele bende aanvoerd. Vrijdag om half negen moet hij voor verhoor naar de politie! Aan haar reactie kon ik zien dat het geen grap was.

Daarna was de wereld ineens heel anders. Vreemder dan daarvoor in ieder geval. We namen contact op met onze vriend Balász die tevens tolk is. Hij las de brief op zijn computer en moest er hard om lachen. Ze zijn gek geworden. Hans, als je wilt ben ik vrijdag je man. Ik zal de vertalingen doen. Hans vond vooralsnog een advocaat niet nodig. Eerst maar eens even de aanklacht aanhoren.

Maandagmiddag rond half één, we zaten net lekker aan de boterham, sloegen de honden alarm. Volk voor de deur. Een politieagent en een man in gewone kleren. Ik vroeg ze binnen. Of Hans thuis was. Ja, die was thuis. En of onze honden bijten. Nee, die zijn alleen wat luidruchtig als er iemand voor het hek staat. Met een brief in de hand kwamen ze in de kamer. Ja, die brief hadden we gelezen. Maar er was een verandering in aangetekend. Het verhoor was verplaatst naar donderdagmorgen tien uur. Ze boden onze een Duitssprekende tolk aan. Daarop was het antwoord nee. We hadden Balász en die spreekt gewoon Nederlands. Dat vonden ze oké, mits hij beëdigd was. En dat is hij.

Ik heb het gelezen zei ik, maar ik begrijp niet helemaal goed waar het nu werkelijk over gaat. De Budapester politie heeft wat vragen aan Hans. Was het antwoord. Ik vroeg of het over de zaden ging en hij knikte. Het voelde als een opluchting. Met die zaden is niets mis. Zodoende.

De politie uit Budapest had geen tijd. Dus werd het verhoor gedaan door de twee mannen die ons de brief kwamen brengen. De man in gewone kleren blijkt een rechercheur te zijn. Hoe het verhoor helemaal precies ging weet ik natuurlijk niet. Ik mocht er niet bij zijn. Maar volgens Hans hebben ze alleen niet naar zijn schoenmaat gevraagd. Foto’s met het genummerde bordje eronder. Vingerafdrukken, handafdrukken, dna en een plasje voor thc-gehalte (dat wat in wiet zit). En waarom dan wel? Welnu, het volgende.  De zaden zijn morfologisch onderzocht. Dat wil zeggen dat er naar de vorm gekeken is en dat het zaadje daarna doormidden is gesneden. Daar maakt justitie in Budapest uit op dat er een heel hoog thc gehalte in zit en dus dat het drugs zijn. Om even weer te geven: in wiet is het gehalte circa 15,30 thc en in hennep 0,02. Daar hadden ze dus een jaar over gedaan. Volgens justitie kan de thc heel gemakkelijk uit de hennep worden gewonnen. Dus als je al stoned kunt worden van hennep heb je ongeveer een joint nodig van 100 kilo of meer. Hiermee maken ze Hans een criminele drugsdealer.. Zo doe je dat, je kijkt er naar, snijdt het doormidden en zegt: twintig jaar de cel in met die man. Maar ook onze fantastische zadenleverancier Vreeken wordt hierbij een criminele zaaddealer.

Hans had het aangehoord en werd zo verschrikkelijk kwaad. Hij vertelde zijn verhaal over kanker. Eerst 38 jaar geleden en nu sinds 2010 en wat de betekenis is om met cbd’s het lichaam weer wat dragelijker te maken. En ook waarom ik (ik was uitendelijk de besteller van het zaad) er zoveel tijd en energie in had gestopt om de planten te kweken. Maar ook hoeveel mensen het al geholpen heeft en nog steeds helpt. Of het nu om kanker, reuma, atrose  of andere vreselijke pijnlijke aandoeningen gaat. Nee, het is geen medicijn maar wel een hulpmiddel om je een stuk beter te voelen. De verhoorders werden er stil van. Balász legde hen in de tussentijd uit wat cbd’s dan wel zijn en wat het verschil is met thc. Daar hadden ze nog nooit van gehoord en luisterden er met verbazing naar. Hans’ verhaal werd in een samenvattend verslag in de computer getikt. Maar zelf waren ze het er ook over eens dat dit allemaal te belachelijk voor woorden was. Maar ja, Budapest is nu eenmaal de baas en zij moeten het uitvoeren.

Na ruim twee uur mocht Hans naar huis met achter zich aan Balász, nog steeds voor de duidelijke vertalingen, en de verhoorders in hun eigen auto daar weer achteraan. Eenmaal in de woonkamer kwam de vraag of Hans bezwaar had tegen huiszoeking. Nee, dat had hij niet. De agent pakte de papieren schreef er nog iets bij en vroeg om een paar handtekeningen. Hij was klaar. Maar willen jullie dan niet rondkijken? Of de tuin onderzoeken? Of iets anders onderzoeken. Nee, dat wilden ze niet. Deze kwestie had hen al te lang afgehouden van zaken die er echt toe doen. Syntetische en harddrugs rondom de scholen.

En hoe nu verder? De zaden van Vreeken,zijn goedgekeurd in heel Europa. De hennep die wij krijgen komt van een gecertificeerde Hongaarse legale kweker. Cbd’s zijn in Hongarije legaal en gewoon verkrijgbaar. Het afwachten is hoe Budapest hierop gaat reageren. Maar als het een echte zaak wordt kan dit nog weleens heel hoog op gaan lopen. Zoals Hans zei: zijn ze nou helemaal van de pot gerukt!

En ik? Ik heb mijn assortiment vloeken niet uigebreid. Maar ik weet wel dat ik het nu nog hardgrondiger kan dan voorheen. Vooral de G en de V en D klinken dan een stuk overtuigender. Mijn overtuiging is dat de zaden helemaal oké waren en zijn. Mijn angst zat hem in het feit dat ik bang was dat dit onderzoek door totaal onbekwame boerenlullen zou worden gedaan. Mijn angst is weg. Mijn kwaadheid des te groter. We zullen zien.

En nu? Ik heb als tegengif ineens zo’n enorme trek in een joint. Terwijl ik mijn laatste elf jaar geleden heb genomen. Bij mijn laatste wespengifinjectie. Ook toen heeft de wiet mij door tien jaar giftherapie heen geholpen. Ik had dat anders nooit vol kunen houden. Maar ja, honderd kilo hennep hebben we helaas niet in huis.

Mip

 

 

En dat noemen zij vakantie!

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is donker in huis. Het is donker buiten. Regen laat het water uit de regenpijp spoelen. Het ruime sop lijkt het wel. Hoewel hier geen zee in de buurt is. Af en toe een lichtflits met daarna donderende geluiden. Beau ligt op de overloop. Daar voelt hij zich veilig. De twee andere honden bibberen met hem mee. Niet dat ze bang zijn voor onweer, maar lekker aan de voeten bij de baas is toch fijner dan in je eigen mand.

De donkere luchten pakten zich al samen toen wij hen uitzwaaiden. Of zelfs al toen wij nog in elkaars armen hingen om het afscheid er niet makkelijker op te maken. A&R zijn op de terugweg en hebben een spoor van nieuwe herinneringen achtergelaten. Zoete, mooie en tastbare herinneringen.

De zoetste was de taart die gisteren werd gebracht. A&R hadden een geheim, samen met Brigi. Zij schreven hun tekst in google translate die het in grappig Hongaars vertaalde. Brigi stuurde hen emails in het Nederlands, via datzelfde google translate. Die teksten waren al zoveel plezier waard, dat de taart bijzaak werd.  Ik las duidelijk in de Hongaarse tekst (later toen de taart al klaar was) dat de vraag ging over een kleine taart met hartjes, Welnu, die boodschap kwam niet helemaal goed over. Het hart is zeker geslaagd, maar het kleine viel wat groter uit.

Een taart met een 10 erop. 10 jaar mooie vriendschap. Samen met een bos zelf gehaakte bloemen op een stengels van riet. A had zich niet alleen beperkt tot het maken van fantastische rietmatten maar had tegelijk haar creativiteit de vrije loop gelaten.

We stonden in de moestuin. A zat lekker ontspannen op een hooibaal terwijl ik een plek zocht om mijn nieuwe plantjes in te zetten. Ik schoof  met de spa wat stro opzij en zag een bekende huid. Alleen kon ik niet direct zien of het heel groot of klein was. De huid lag opgerold en leek daardoor wel een hele stevige. Maar toen de huid in beweging kwam konden we zien dat de ringslang met zijn prachtige tekeningen een halfslag was. Niet heel klein, ook niet heel erg groot. We keken elkaar aan. A schoof slechts haar benen opzij om de slang vrije doorgang te geven. Hij verdween, zoals alleen een slang kan verdwijnen, in de akkerrand. Tja, in die tien jaar zijn we best gegroeid als het over natuur gaat.

Alle avonden aten we met elkaar. Ik kookte, Hans was de bbq-meester. En elke avond was er weer veel te vertellen en zoveel te lachen. Alleen gisterenavond was toch wat serieuzer. Zo’n laatste avondmaal. Het blijft een lastig ding.

 Kijk, dan kun je natuurlijk wel knal verse spinazie inmasseren met huisgemaakt walnotenolie, maar de zilte nasmaak van het laatste avondmaal zal toch altijd in smaak overheersen.

De twee weken zijn omgevlogen. Sneller nog dan al die jaren daarvoor. De tastbare herinneringen zijn goud waard. De bank onder de abrikozenboom is nu helemaal af, inclusief vaste asbak.

Hier nog werk in uitvoering.

Het wilgenpruject bij het hek is weer aangevuld. De caravan is weer bewoonbaar verklaard. Het pad vanaf het terras is weer brandschoon. De nieuwe rietmatten, met de hand gemaakt en met zoveel geduld, vervangen een deel van de oude rietmatten. Laat die noorder wind maar komen. Dit en nog zoveel dat ik nu vergeten ben. Dit was het tastbare. De mooie herinneringen gaan over vriendschap. Vriendschap met een hart. Die tien is mooi, maar een ander getal gaat er zeker nog aankomen.

Mip