En dat noemen zij vakantie!

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is donker in huis. Het is donker buiten. Regen laat het water uit de regenpijp spoelen. Het ruime sop lijkt het wel. Hoewel hier geen zee in de buurt is. Af en toe een lichtflits met daarna donderende geluiden. Beau ligt op de overloop. Daar voelt hij zich veilig. De twee andere honden bibberen met hem mee. Niet dat ze bang zijn voor onweer, maar lekker aan de voeten bij de baas is toch fijner dan in je eigen mand.

De donkere luchten pakten zich al samen toen wij hen uitzwaaiden. Of zelfs al toen wij nog in elkaars armen hingen om het afscheid er niet makkelijker op te maken. A&R zijn op de terugweg en hebben een spoor van nieuwe herinneringen achtergelaten. Zoete, mooie en tastbare herinneringen.

De zoetste was de taart die gisteren werd gebracht. A&R hadden een geheim, samen met Brigi. Zij schreven hun tekst in google translate die het in grappig Hongaars vertaalde. Brigi stuurde hen emails in het Nederlands, via datzelfde google translate. Die teksten waren al zoveel plezier waard, dat de taart bijzaak werd.  Ik las duidelijk in de Hongaarse tekst (later toen de taart al klaar was) dat de vraag ging over een kleine taart met hartjes, Welnu, die boodschap kwam niet helemaal goed over. Het hart is zeker geslaagd, maar het kleine viel wat groter uit.

Een taart met een 10 erop. 10 jaar mooie vriendschap. Samen met een bos zelf gehaakte bloemen op een stengels van riet. A had zich niet alleen beperkt tot het maken van fantastische rietmatten maar had tegelijk haar creativiteit de vrije loop gelaten.

We stonden in de moestuin. A zat lekker ontspannen op een hooibaal terwijl ik een plek zocht om mijn nieuwe plantjes in te zetten. Ik schoof  met de spa wat stro opzij en zag een bekende huid. Alleen kon ik niet direct zien of het heel groot of klein was. De huid lag opgerold en leek daardoor wel een hele stevige. Maar toen de huid in beweging kwam konden we zien dat de ringslang met zijn prachtige tekeningen een halfslag was. Niet heel klein, ook niet heel erg groot. We keken elkaar aan. A schoof slechts haar benen opzij om de slang vrije doorgang te geven. Hij verdween, zoals alleen een slang kan verdwijnen, in de akkerrand. Tja, in die tien jaar zijn we best gegroeid als het over natuur gaat.

Alle avonden aten we met elkaar. Ik kookte, Hans was de bbq-meester. En elke avond was er weer veel te vertellen en zoveel te lachen. Alleen gisterenavond was toch wat serieuzer. Zo’n laatste avondmaal. Het blijft een lastig ding.

 Kijk, dan kun je natuurlijk wel knal verse spinazie inmasseren met huisgemaakt walnotenolie, maar de zilte nasmaak van het laatste avondmaal zal toch altijd in smaak overheersen.

De twee weken zijn omgevlogen. Sneller nog dan al die jaren daarvoor. De tastbare herinneringen zijn goud waard. De bank onder de abrikozenboom is nu helemaal af, inclusief vaste asbak.

Hier nog werk in uitvoering.

Het wilgenpruject bij het hek is weer aangevuld. De caravan is weer bewoonbaar verklaard. Het pad vanaf het terras is weer brandschoon. De nieuwe rietmatten, met de hand gemaakt en met zoveel geduld, vervangen een deel van de oude rietmatten. Laat die noorder wind maar komen. Dit en nog zoveel dat ik nu vergeten ben. Dit was het tastbare. De mooie herinneringen gaan over vriendschap. Vriendschap met een hart. Die tien is mooi, maar een ander getal gaat er zeker nog aankomen.

Mip

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s