Shortlife Stories.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

B&GJ kwamen in juni. Met hun eigen caravan waarmee ze eerst Oostenrijk afstruinden. B zit bij een superdeluxe kook-smaak-goede looks-en veel mooie ingrediënten kookclub. Vorig jaar kreeg ik van haar nog het prachtige,, door de club zelfgemaakt, kook/kijkboek “Met een knipoog naar een ster” waarin heerlijke recepten met prachtige bijpassende foto’s van het seizoen te vinden zijn. Een echte aanrader trouwens om eens op google te zoeken en aan te schaffen. Ze kwamen eerst op woensdag, maar toen bleek dat wij donderdag een echte “haringdag” hadden, kwamen ze toch liever op vrijdag. Haring, niet zo hun ding. Toen waren ze er toch ineens donderdagmiddag. B belde dat ze voor de deur stonden terwijl wij ons nog in Szigetvár bevonden. Geen probleem. Met een half uurtje waren we thuis. B voelde zich niet goed. Had hoofdpijn en nog wat andere ongemakken.  Ze was nog aan het rusten in de caravan en zag er een beetje moe en gammel uit.  Maar bij het weerzien waren haar eerste woorden “Mip, even over het eten”. Ik keek GJ verbaasd aan. Hij haalde zijn schouders op en met een brede grijns “dat is B, mijn vrouw, zij denkt altijd aan eten en ik ben daar helemaal niet ongelukkig mee”. En het kan ook niet anders. B nam voor een paar dagen de keuken over en ik was weer toegevoegd keukenhulp. Heerlijk! Al die heerlijkheden die zij zo maar uit haar handen toverde. Maar vooral ook de schoonheid ervan. Wat ik wel jammer vind is dat ik de andere foto’s niet kan vinden behalve deze hierboven. Een carpacio van bieten met verse pesto en walnoot. Volgende keer zal ik wat dieper in het archief zoeken. Ze moeten er zijn. Dan kan ik ook laten zien dat we ontzettend pret met elkaar hebben gehad.

Dit zijn de dakpannen van de na de storm, maar die zijn allemaal alweer opgeruimd. Hans struinde het internet af voor 2e hands dakpannen, omdat dit een oude soort is en ook een andere maat heeft. Volgens onze aannemer, die we ook wel gekscherend “holnap” (morgen) noemen, omdat hij altijd zegt dat hij holnap komt en dan vooralsnog niet komt opdagen, vertelde dat het een helse klus zou worden om deze zeldzame dakpannen te pakken te krijgen. Maar gelukkig werden ze per honderden aangeboden en daarmee was het probleem getackeld. Nu alleen nog op het dak krijgen en daar hadden we de aannemer voor nodig die maar niet op kwam dagen. Maar afgelopen maandag stond hij ineens op de stoep. Vrolijk, fluitend, nee zelfs zingend betrad hij de ladder en fatsoeneerde het dak alsof het nooit door de storm te pakken genomen was. Volgende week (als het allemaal lukt) timmert hij het dak af en hopen wij dat we voorlopig van  dit euvel verschoond zullen blijven.

Dit is een zonsopkomst zoals ik die vaak vanuit mijn bed kan zien maar die Hans aanschouwt als hij in de vroege morgen een wandeling maakt met de honden. Zulke schoonheid zien we het meest in de herfst en in de winter.

 

Dat de winter er aan gaat komen bewijst deze foto van een vlucht Kraanvogels die wegtrekken naar zuidelijker oorden. Ik hoorde ze overtrekken toen ik hout voor de kachel in de kruiwagen stond te laden. Een zo onmiskenbaar Kraanvogelgeluid. Alsof er houten boten in de haven op de wind liggen te wiegen. Een beetje snerpend maar wel heerlijk geluid. Ik keek omhoog, ze waren vlak boven me. Ik rende, nou ja rende, ik had mijn kaplaarzen aan en daarmee loop ik niet de 100 meter in 10 seconden, hoewel op sportschoenen ook niet. Maar ik rende dus naar huis, rukte Hans uit zijn telefoongesprek en wees naar de lucht. Daar! Daar! Snel! Anders ben je te laat! Kraanvogels vliegen nogals snel, vandaar.  Maar zie de foto’s hierboven en u kunt zien dat het toch nog op tijd is gelukt. In maart wacht ik ze weer op, mits de Kraanvogels verwachten dat er geen lente komt. Maar daar ga ik vooralsnog niet vanuit.

Deze mensen bereiden zich ook voor op de winter. Dit is vorige week in de stad Csepel in Hongarije. De titel boven de foto droeg de naam “het einde van de rij is niet te zien” gemaakt door een minister van het parlement van dit land. Er werden aardappelen en appels uitgedeeld. De minister was trots dat de opkomst zo groot was. Verder gaat het economisch hééél érug goed in dit land.

Dit is een foto die bijna veertig jaar geleden in de winter gemaakt werd en wel op 2 december 1977.  Het was tijdens mijn huwelijk met mijn eerste vriendje met wie ik sinds mijn veertiende verkering had en met wie ik op 21 jarige leeftijd trouwde. Ook na onze scheiding, twintig jaar later, bleven we goede vrienden.

op 30 mei van dit jaar kregen we bericht dat hij ernstig ziek was en nog een half jaar te leven had. Op 18 jani overleed hij aan de gevolgen van kanker. Voor mij was dat een reden om een tijdje even geen blog meer te schrijven. Het verdriet is gezakt maar de pijn blijft nog altijd hangen.

Mip

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s