Shortlife stories.

Er was wel tijd maar geen plaats in mijn hoofd. Natuurlijk was ik zo vaak alweer begonnen met de eerste tien zinnen. En dan dacht ik: “Waarom zou ik schrijven? Wie heeft er wat aan?”. Eerlijk gezegd, ikzelf het meest, omdat het bijhouden van een blog toch meer een dagboek over de gebeurtenissen in ons leven is. Sommige gebruiken facebook of een ander middel om gedachtenspinsels op te schrijven. Ik hou het liever, om veel verschillende redenen, bij een blog.

We hadden veel met de dood deze afgelopen twee maanden. Vier vrienden man/vrouw. En niemand van hen had een leeftijd waarbij je denkt “goh, die heeft de jaren er wel opzitten”. Niet Eén.

 

Half november overleed Peter aan een zelf gekozen dood. Voor zijn werk reisde hij de hele wereld over. Altijd in beweging. Tot die dag dat zijn leven met een rotklap tot stilstand kwam. MS had hem in elf jaar tot een alleen nog pratend wrak gemaakt. Per telefoon namen wij de avond ervoor afscheid van hem. Het was een vreemd maar mooi gesprek. Toen ik wilde eindigen met de woorden “we zien elkaar in de hemel” onderbrak hij mij en zei “die bestaat niet, maar misschien in een ander leven”. Peter werd 52 jaar jong.

Ina was een wervelende vrouw. Kunstnaar in de kunsten en in het leven. Haar “to do” lijst was nog lang, maar vlieglessen en Italiaanse lessen in woord, geschrift en koken in het haar geliefde Rome had ze al kunnen doorstrepen.

Begin december kwamen de eerste verontrustende berichten van haar binnen. Hans, die sinds 45 jaar met haar bevriend was, had het afgelopen jaar al veel gesprekken met haar gehad. “Ik ga drie sterren sterven” zei ze met een vette glimlach. Die woorden hielden in dat zij het moment mocht bepalen dat de kanker haar teveel zou worden. Op 5 december stierf zij omringd door geliefden. Ze was net 65 jaar geworden.

Anton was een muzikant in hart en nieren. Muziek was zijn leven al sinds eind jaren zestig. Tot een paar jaar geleden een zeldzame longziekte op zijn pad kwam. “Niets aan te doen” waren de woorden die zijn arts hem op een dag vertelde. Per periode werd de inhoud van zijn longen steeds minder en zelfs de zuurstofflessen konden hem niet meer op de been houden. Op 4 januari namen wij via facetime afscheid van hem. Het ontbijtje wat hij ooit nog eens voor mij wilde maken is opgeschort naar een ander leven. Op 6 januari werd hij 65 jaar, de dag dat hij besloot te sterven.

Dit is Jord. Hij werd op 2 november 47 jaar. De dag waarop hij met ernstige pijnen in het ziekenhuis aankwam. Eigenlijk had hij daar helemaal geen tijd voor. Teveel te doen. De artsen deden wat ze konden maar tumoren op zes plaatsen tegelijk was ook voor hen teveel. Jord, mooie flaboyante energieke Jord, stierf afgelopen zondag twee maanden na zijn verjaardag.

De blog blijft mijn dagboek. Niet alle verhalen in een dagboek zijn er om er met plezier op terug te kijken. Maar lief dagboek, ik zou voor nu wel even willen dat het even op kan houden. Zomaar voor een jaar of tien.

Mip

 

 

 

5 thoughts on “Shortlife stories.

  1. Jeetje wat heftig zeg…Allemaal jonge mensen, mensen die nog midden in het leven stonden. Soms lijkt het wel of het niet meer ophoudt, dan komen alle doden heel dicht bij elkaar. voor mij was 2013 zo’n rampjaar. Het doet echt wat met je. Ik wens je heel veel sterkte met het verwerken van al dit verdriet.
    Ik vraag me soms ook af, voor wie zou ik nog een blog schrijven, wie leest dat nu? Maar het zal je meevallen, hoeveel mensen toch je verhalen lezen. En je doet het eigenlijk voor jezelf inderdaad. Want ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik vergeet ook dingen. Het is toch een dagboek.
    Lieve groetjes van Marti

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s