Shortlife stories maar soms ook wat langer.

KortLevens verhalen en andere dieren vertellingen.

Het begon met een heel goed idee. Eigenlijk was het idee er al tijden maar het kwam nooit tot uitvoering. In ons dorp, en vele dorpen en steden met ons, is het water op zijn zachts gezegd keihard. Kalk lijkt het hoofdbestanddeel van ons water. En bleek, ook niet te vergeten. Al jaren gebruiken wij flessenwater voor thee en koffie en vaak ook om ermee te koken. Bij binnenkomst van de hoofdwaterleiding hangen speciale filters die elke drie maanden vervangen moeten worden. Bedenk daarbij dat kranen en stortbak regelmatig vervangen moeten worden, omdat ze vastgemetseld zijn door de kalk. Over wasmachine, boiler en vaatwasser hebben we het dan niet eens.

Wij maakten samen een optelsom en kwamen tot de conclusie dat een echte waterfilter, aangesloten op de hoofdwaterleiding, de grootste uitkomst zou kunnen zijn. Hans ging op zoek en vond een mooi en doelmatig exemplaar dat vorige week maandag door een grote vrachtauto van de Hongaarse post bij ons werd binnengereden op een flinke steekkar.

We keken naar de doos en toen naar elkaar. De doos kwam bijna tot aan mijn schouders en leek in het niets op het exemplaar dat ik voor ogen had. Die zou bijvoorbeeld in een gootsteenkastje moeten passen. Misschien zaten er dingen in die op elkaar gestapeld waren. Bij het openen van de doos bleek dat niet het geval. Het plan dat er lag kon hiermee niet worden uitgevoerd. Dat is niet erg, want plannen zijn er soms om te veranderen. De waterman kwam voor bezichtiging en samen met Hans bepaalden ze een andere plek in de badkamer. De rest? Fluitje van een cent. Via de hoofdkraan in de badkamer een leiding aftappen, zoutfilter ertussen en daarna nieuwe leidingen trekken van onder de wastafel richting de waterzuiveringsinstallatie. Want zo kun je zo’n intens groot apparaat wel noemen. Een halve dag werk en omdat het toch begin van de middag was ging de waterman direct en voortvarend aan de slag.

Omdat hij wel iets moest uithakken om ruimte te maken voor de door te trekken leiding en het plaatsen van het zoutfilter hoorden wij hakken en drilboren. Daarna werd het even stil. Toen volgden wat Hongaarse vloeken, daarna weer stilte en toen vloog de deur open. Wij zagen water uit de muur komen waar het eerst niet vandaan kwam. Hij draaide de hoofdkraan dicht, omdat anders eerst de badkamer en daarna het hele huis zou onderlopen. Hij had een leiding geraakt die hij niet had voorzien. Een leiding waar druk op staat. Nu kon hij verder met uithakken om de leiding, die van pvc is, voor een deel bloot te leggen. Toen hij klaar was met hakken zat de werkdag erop. Geen water. Ook niet op voorraad. Dus geen bruikbare wc, keuken en douche. Morgenochtend verder. Ik haalde mijn schouders op en zei: ach, een dagje zonder water moet kunnen.

De volgende dag, dinsdag, bezig geweest met de dingen waar het over ging. Leiding doortrekken en zoutfilter plaatsen. Aan het einde van de dag hadden we via een geinproviseerde oplossing water. Een klein zeikstraaltje, maar er was water.

Woensdag en donderdag bestonden uit spullen kopen in de grote stad en het bedenken wat een oplossing zou kunnen zijn. Toen viel het woord kamer. Kamer? Ja, daar loopt de waterleiding naar het terras en de hele muur rondom de leiding moet open. Nou, zei ik fijntjes, dat gaan we maar gewoon eens niet even doen. Er moet een andere oplossing te vinden zijn. Voor nu maakte hij een betere oplossing voor de lekke waterleiding. Vrijdag wilde hij terugkomen maar wij hadden andere bezigheden die ons hoofd bezig hielden. Maandag had hij geen tijd dus zou hij gisteren, dinsdag, terugkomen om de laatste leidingen naar de waterzuiveringsintallatie aan te leggen.

Vrijdagmorgen. Heerlijk onder de douche, eindelijk. De wasmachine draaide, de vaatwasser maakte overuren. Tegen avond zag ik toch ineens water op de vloer en dat ging best wel snel. Hoofdkraan dicht en als we water nodig hadden alle andere kranen openzetten om de druk op de geinproviseerde lekdichter te verkleinen. Een bad vol water was in ieder geval genoeg om de wc door te spoelen wanneer dat nodig was. Zaterdagmorgen tot in de middag hadden we afspraken buiten de deur en in de avond voegden we ons gewoon even naar de omstandigheden. Maar zondagmorgen, toen ik keek naar het oorlogsgebied waarin onze badkamer veranderd was, besloot ik alsnog de waterman de bellen. Hij kwam, maakte een betere lekdichter en vertrok weer. Zondag en maandag liep het water als voorheen gewoon door de kraan.

Gisteren, dinsdag en ruim een week later, was dan de dag aangebroken voor het laatste deel. De leidngen doortrekken naar de waterzuiveringsinstallatie. De waterman was vrolijk. De leiding had niet gelekt en wij zagen er beiden frisgewassen uit. Om de leidngen vast te zetten moesten er nog wel even wat gaatjes geboord worden in de tegels, zodat hij zadeltjes kon plaatsen om daar de leidingen op vast te zetten. Hans en ik waren druk bezig met het voorbereiden van de lunch die wij samen met een vriend zouden nutigen aan onze tafel. De vriend zou rond één uur verschijnen. Omdat er nog wat kleinigheden ontbraken stapte Hans in de auto om nog wat boodschappen te doen. Het rozemarijnbrood was aan het rijzen, het pizadeeg net zo en alle andere heerlijkheden waren in de maak. In de badkamer klonk het snerpend geluid van een boor door hard steen. Toen werd het stil. Een vloek, op z’n Hongaars. Een openvliegende deur. En toen gebeurde er iets waarmee gelijk het Hongaarse karakter kan worden omschreven. Fuck jouw huis! Ik ben er klaar mee! Jouw huis is een fucking klote huis. Ik keek hem aan. Rustig. Keek naar de muur waar het water uit stroomde. Welnu, dacht ik, je kunt natuurlijk wel mij en het huis de schuld geven maar als je nou gewoon die tegel een beetje had uitgehakt had je kunnen zien waar de leiding liep. Hak maar een gat in de tegel, dan kun je zien waar de leiding loopt zei ik en liep terug naar mijn aanrecht en ging verder met mijn bezigheden. Achter mij sloeg de buitendeur met een klap dicht. Hij zat in de auto, maar wel nadat hij eerst de hoofdleiding had dichtgedraaid. Met woeste manen, ja hij heeft nogal lang haar, stapte hij weer binnen met de melding dat hij eerst wat spullen moest gaan halen.

Hans keerde terug van boodschappen doen, tegelijk met de waterman. Hans keek naar de gootsteen en alle afwas die daarin lag. Ik haalde mijn schouders op. Tja, geen water. Maar daar komt vast wel weer een oplossing voor. Rond één uur pakte hij zijn spullen. De leidingen zijn aangesloten, de twee gedichte gaten houden zich vooralsnog goed. Nu wordt het wachten op de intstallateur van de waterzuiveringsinstallatie. Want hij is degene die het systeem uiteindelijk in werking zal stellen.

En wij? Wij maken nu plannen hoe de badkamer opnieuw ingericht kan worden. Wel staat één besluit vast. Alle leidingen die straks vernieuwd moeten worden komen op de muur. Geen enkele blinde leding, zodat voor altijd zichtbaar blijft waar een probleem zit. Maar eerlijk gezegd hadden we die planning van de badkamer wel wat later in de gedachten. Dat is niet erg, want plannen zijn er soms om te veranderen.

Mip

 

 

 

One thought on “Shortlife stories maar soms ook wat langer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s