Meeting Bence.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was op de dag dat we me de tong naar Pécs reden toen mijn telefoon rinkelde. Het was onze vriend Zoltán met de vraag welke kleur Hans graag wilde. Zwart/wit, bruin/wit of grijs/wit. Ik vertelde over Hans en zijn tong en dat wij nog geen idee hadden wat de gevolgen zouden worden als het niet goed bleek te zijn en dat ik ook niet precies wist wat het vervolgtraject zou worden. Een slag om de arm, dat was eigenlijk mijn antwoord op een vraag die mij niet gesteld werd.

Toen de tumor verwijderd was en Hans met draden in de tong toch wat vreemd sprak, waren we natuurlijk al voor 90% opgelucht en daarom kon de kleur nu ineens wel besproken worden. Door mij in dit geval, Hans hoefde alleen maar te knikken. Ik pakte mijn telefoon, toetste het nummer in en vertelde over de opluchting dat tumor heel zeer waarschijnlijk er eentje van goede aard was. Ook Zoltán klonk blij en wel om twee redenen. De eerste omdat het allemaal wel goed komt met die tong en ten tweede omdat het antwoord bruin/wit was.

In eerste instantie was ik er niet voor, nog een hond erbij. Ook al kregen we hem cadeau voor bewezen vriendschap. Nu is het wel lastig om een cadeau voor bewezen vriendschap af te slaan, dat weet ik natuurlijk zelf ook wel maar drie hadden we als grens gesteld. Hans’ tong genas snel, zelfs zo snel dat hij mij een brede uitleg gaf waarom we het wel moesten doen. Pip is oud maar de allerbeste leersmeester die we in huis hebben. Die neemt ons ontzettend veel werk uit handen en we houden er een mooi opgeleid exemplaar aan over. Tja, daar had hij een punt. Want eerlijk gezegd zie ik zowel Sissie als Beau niet een hond onder hun hoeden nemen om daar nou eens lekker een volgzaam type van te maken. Om mij nog meer te overtuigen moest ik mee voor bezichtiging. En daar liepen ze, acht kleine donderse bordercollies met een geweldige vader en een wel heel grappige moeder. Door familieomstandigheden waren de baasjes te laat geweest met de prikpil en bedreven de honden genoegzaam de liefde met een worp van acht in één keer als resultaat. Tja, ik zou natuurlijk kunnen doen alsof het mij helemaal niets deed. Maar jezus, wat waren ze leuk en wollig en mollig en grappig en lief en donders tegelijk. Om zelf geen keuze te hoeven maken vertelde ik Hans dat hij de keuze maar moest maken en dat ik me daar helemaal buiten zou houden.

En maandagmiddag was het dan zo ver. Bence, zeven weken jong maakte vanaf de eerste seconde indruk. Op zowel de honden, de katten (binnen twee minuten een haal over zijn neus, is toch best snel) en een indrukwekkend ontmoeting met haan Bruno. Hij weet in ieder geval wat zijn plaats is. Ben alleen bang dat zijn onderzoekende karakter hem toch zal drijven naar nog meer onderzoek. Pip doet zijn best en zal hem zeker ver brengen. De andere twee moeten nog even wennen maar de toenadering is geheel van de zijde van Bence. Het gaat vast heel mooi worden.

En oh ja, niet geheel onbelangrijk, gisteren kwam de bevestiging dat de tumor 100%  goedaardig was.

Mip.

 

3 thoughts on “Meeting Bence.

  1. Ooooo wat ben ik jaloers,wat een super leuke en mooie is dat,en wat een mooie foto’s weer.En gefeliciteerd met de geweldig goede uitslag,wat een opluchting is dat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s