Sir Philip, Shepards Dream. Roepnaam Pip,

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was eind oktober 2006 toen hij in ons leven kwam, een half jaar voor wij naar Hongarije zouden vertrekken. Een ruim twee jaar oude border collie. Een reu. In de wieg gelegd om show hond te worden. Een eigenschap die je hem niet direct zou toedichten. Hij hield niet van wassen en al helemaal niet van kammen of borstelen.

Ik liet hem uit, omdat er zo een mooie band kan ontstaan tussen mens en hond. Zoals je vaak ziet. Mensen die de hond keurig aan de riem hebben en dat de hond dan er gewoon keurig naast loopt. Zo niet Pip. Met hem wandelen aan de riem was een gevecht. Hijj trok zo hard dat ik als het ware wapperend over straat ging. Eenmaal bij het grasveld liet ik hem los. Hij verdween in de bosjes en kwam terug met allerhanden rotzooi. Lege blikjes en plastic flessen hadden zijn voorkeur. Maar stokken, die had hij het liefst. En hij liet niet los. Op een avond, het was een koude gure regenachtige avond in december, wandelde ik met hem langs het spoor. De wind sloeg de regen fel in mijn gezicht. Het leek Pip niet te deren. In zijn bek droeg hij een lange stok waarmee hij mij steeds een tik in mijn knieholten gaf. Ik probeerde de stok af te pakken maar met geen mogelijkheid liet hij los en bleef hetzelfde geitnje maar herhalen. Tot ik er zo genoeg van had. Ik pakte de stok, keek hem aan en sprak de legendarische woorden: Pip nu go#@$%$@@domme die stok los! Hij keek me strak aan, opende zijn bek en liet de stok met een klap op de grond vallen. Hij las de verbazing op mijn gezicht maar haalde het niet in zijn mooie hondenkop die stok nog eens op te pakken. Het was de eerste keer dat ik won.

De hondenschool bracht uitkomst, maar niet echt. Pip was Pip en deed precies die dingen waar hij op dat moment zin in had. Maar hij ging wel beter luisteren naarmate we meer met hem deden. Gek op spelletjes. Ballen, frisbees, flossen en stokken. Zolang er maar actie in het spel zat en hij iets in zijn bek kon dragen. Tot die dag, vele jaren later, Beau (een ruim 1 jaar oude border collie) bij ons kwam wonen. Ik nam Beau alleen mee de tuin in. Aan de riem. ik probeerde hem wat dingen bij te brengen met wat korte commando’s zoals: volg, blijf, naast, zit, lig. Beau keek me met grote verbazing aan en had geen idee wat er van hem verwacht werd. En dat was tevens de dag dat Pip ongelooflijk door de mand viel. Hij was de tuin in geslopen en kwam aan de andere kant naast mij lopen. Bij elk commanda dat ik gaf deed hij Beau precies voor wat er van hem verwacht werd. Al die jaren had ons hi in de maling genomen. Hij wist gewoon alles, alleen hij deed het niet.

Nu moet ik ineens denken aan die dag in het voorjaar. Nog maar net aangekomen in Hongarije. Ik was aan het werk in de moestuin en bij elke gelegenheid lag er een frisbee voor mijn neus en ging hij een stuk verderop in actievorm klaar liggen voor de gooi. Na tien keer was ik het wel even zat. Ik gooide de frisbee en gebood hem te wachten. Na circa twee uur was ik uitgewerkt en kwam er toen pas achter dat Pip nog steeds lag te wachten op het commando “frisbee”. Arme Pip. Ik heb het later wel goed gemaakt met hem.

Al onze honden heeft hij les gegeven. En allemaal hadden ze diep respect voor hem. Tot gisteren. Hij takelde af. Sinds twee jaar gaf ik hem dagelijks zijn druppeltjes cbd’s om de pijn in zijn gewrichten te doven. Maar uiteindelijk was het zijn hart dat hem de das omdeed. Natuurlijk, hij werd doof en zijn zicht werd slechter maar het was zijn hart die zijn conditie omlaag trok. Wandelen deed hij nog elke dag. Rennen allang niet meer. Al een paar keer was de dierenarts gekomen om hem weer wat op te peppen met een spuit en wat pillen. Vooral tijdens de warme periodes was het bijna niet meer om aan te zien, maar toch krabbelde hij steeds weer op. Deze winter ging hij best nog redelijk maar toen de temperaturen net boven nul kwamen was het voor hem al teveel. Ik had gehoopt dat hij op een dag niet meer mee zou gaan. Dat wij hem op een morgen gewoon in zijn bench zouden vinden. Overleden in zijn slaap. Onze gesprekken over Pip liepen niet altijd synchroon. Maar gisterenmorgen waren we het eens. De dierenarts heeft ons nog een hele dag gegeven, maar aan het einde van de middag , na bijna vijftien jaar, was daar dan toch die finale injectie.

Pip, onze allereerste hond. Pip, de grote manupilator. Pip, de slimste hond van alle honden. Pip, mijn gesprekspartner in crisisdagen. Pip, de zwemmer. Pip, de beste frisbeevanger. Pip, de almachtige over alle honden. Pip, de eeuwige controleur. Pip, de baggeraar. Pip, de leraar voor mens en dier. Pip, ons beider grote liefde. Sir Philip, Shepards Dream, roepnaam Pip. Wij vinden dat hij bij ons een mooi leven heeft gehad. Maar ons leven was zeker niet zo mooi geweest als hij er niet geweest was.

10 thoughts on “Sir Philip, Shepards Dream. Roepnaam Pip,

  1. Pff, mooi verhaal maar heftig. De tranen lopen over mijn wangen dus ik kan me voorstellen hoe het met jullie is gesteld. Heel veel sterkte gewenst!

  2. Heel veel sterkte ,
    het was een prachtige hond, fijn dat ik hem heb mogen kennen,
    De laatste keer ,was het zo mooi .mijn waakhond bij de caravan ,en volgde de me overal. ”Mijn maatje ”
    Kus voor jullie 😙😙

  3. Ontroerend mooi geschreven, de liefde voor Pip straalt ervan af.
    Veel sterkte voor jullie en wij wensen Pip héééééél veel frisbees in de hondenhemel.
    Liefs,
    Ine

  4. Wat een mooie ondeugende hond, moet er van huilen .Wat een gemis, maar zo te zien een pracht leven gehad❤️❤️❤️❤️

  5. Nu pas, 11-8-2019 hebben wij jullie verhaal gelezen.
    Maar na de prachtige uiteenzetting van wie hij was, willen we toch laten weten dat wij, waar hij geboren is, blij zijn dat jullie er van gehouden en genoten hebben en helemaal voelen hoe dat was.Want wat je schrijft is het karakter en de levensweg van zijn vader Dennis Shepherds Dream een hond die nooit vergeten wordt door ons, onze kinderen en kleinkinderen en waar er maar weinig van zijn op deze wereld .Dank dat jullie hem zo’n geweldig fijn leven , wat hij ook zeker verdiende, gegeven hebben .Het gemis zal altijd blijven, voor ons was zijn vader onze laatste hond die wij kunnen houden en hebben alleen nog alle mooie herinneringen. Wij wensen jullie waar dat nodig is sterkte met het verwerken van het verlies, wel laat maar zeker meegevoeld en gemeend.
    Ons laatste nestje met Border Collie’s hadden we 11 jaar geleden , Sweat Memory’s .

    Hartelijke groeten van Bart en Jacqueline Denissen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s