De laatste dag. Het eindpunt.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

We reden rond half acht in de morgen weg. De weervoorspellingen waren gewijzigd, zoals zo vaak. Maar ook dit keer, net als zaterdag, was de wijziging in ons voordeel. Niet al te warm, geen regen maar wel wat wind. Geen beter weer om de laatste wandeling naar Gyugy te maken. Maar we reden eerst naar Öreglak, het dorp waar de groep de laatste overnachting had.

De glooiende weg in de richting van het Balatonmeer was toch iets meer glooiender dan ik in gedachten had. In mijn herinnering was het vlakker. Herinneringen blijken niet altijd te kloppen. Of misschien was ik er toen minder mee bezig, dat zal het zijn.

We reden op de afgesproken tijd het dorp binnen waar een flinke groep mensen zich aan het verzamelen was. Veel nieuwe gezichten, maar de bekende moesten we natuurlijk eerst flink begroeten. Het voelde goed om elkaar weer te treffen. De basisgroep, van tien mensen die alle dagen hadden gelopen, vertoonden wat vermoeide tekenen. Ja, pijn hadden ze zeker in spieren en sommigen in hun voeten, maar niets zou hen kunnen tegenhouden deze laatste dag vol te maken. De wandelgroep groeide aan tot dertig mensen. Jong en ouder. Vrienden van Bence. Van dezelfde leeftijd. Prachtig jong gespierde sportieve lichamen. Het deed bijna pijn ernaar te kijken en me te realiseren dat ook Bence ooit in zo’n prachtig lichaam had gewoond. Dat was voor de kanker.

Na de groepsfoto gingen we van start. De sfeer was anders dan zaterdag. Oh ja, de motivatie was er volop. Maar toch, vandaag was de wandeling naar het eindpunt die nog 21 kilometer voor ons lag. De eerste afslag was er eentje van de eerste categorie. Een helse klim, niet al te lang maar wel ontzettend steil. Het was even doorbijten en op adem komen. Nog in de klim belde Hans die klaar stond om de groep op te vangen om ons in volle actie te fotograferen. Hij vertelde dat hij mij niet kon verstaan en dat klopte ook, omdat ik bijkans buiten adem een telefoongesprek moest voeren, tegelijk de klim moest maken en ook nog eens tegelijk moest rondkijken of ik hetzelfde zag als hij. Gelukkig zagen we elkaar snel en de klim was over. Daar vormden we weer een groep, omdat niet iedereen in dezelfde conditie verkeerde. We haalden het allemaal en niemand klaagde.

Tijdens de wandeling ontstonden mooie gesprekken. Sommigen spraken Engels wat voor zowel Ron als Arwen heel fijn was om een goed verstaabare conversatie te hebben. Soms gaven we elkaar een zoen als teken dat het zo fijn voelde om hierbij te horen. De energie te voelen en de vriendschap te ervaren. Dan gingen we weer ieder ons weegs om elkaar tijdens een klim weer tegen te komen. De kilometers gleden onder onze voeten door terwijl we tegelijk genoten van de enorme schoonheid die aan ons voorbij gleed.

Het einde naderde. Nog één klim. Eenmaal boven klopte mijn hart nog sneller dan bij welke klim ook. Ik zag Vali wilde bloemen plukken. We omhelsden elkaar en tranen stroomden als vanzelf. We waren er. De plek waar het allemaal om begonnen was. Het herdenkingsmonument van Bence. Een foto, gemaakt, niet zolang voordat hij ziek werd. Een echte spetter in een prachtig lichaam, een jongen die zin in het leven had.

Op de herdenkingsplek hadden zich nog meer mensen verzameld. Vrienden die de tocht niet mee hadden kunnen lopen, om redenen. Zoals Hans, die zo graag de energie had willen opzuigen tijdens de wandelingen. Maar nu was hij er en voelde de kracht die niet verslapte.

Vali en Zoli probeerden beiden een speech die door hun tranen werden opgeslokt. Gergö, zijn broer en hun oudste zoon, las een gedicht van Bence voor dat hij tijdens zijn ziekbed geschreven had. Ik heb het gedicht in het boek dat Vali geschreven heeft. De zondvloed van zijn tranen konden de woorden niet brengen die hij zou willen. Het gedicht verdronk erin. Ook Zsofi, de vriendin van Gergö, had mooie woorden geschreven, ook haar woorden vloeiden als water weg. Maar iedereen begreep wat er gezegd had moeten worden.

En wij allemaal, zaten op het gras en lieten onze tranen stromen toen de muziek de stilte doorbrak. Mooie muziek, engelstalig, die past bij een jongen van zeventien.

Langzaamaan maakten we aanstalten om te vertrekken wat voelde als losrukken van iets waar je geen afscheid van wil nemen. Een gevoel dat je voor eeuwig in je hart zou willen sluiten. Om nooit te vergeten hoe het is om zoveel liefde en zulke warme vriendschappen te ervaren. Een gevoel dat alles teboven gaat.

Mip

klaar voor het grote moment.

Gemotiveerd. Elke stap.

Nog even een hap voor de grote route.

Aankomst op de herdenkingsplaats. Tulpen, zoals we Bence beloofd hadden.

Verdronken woorden die door iedereen begrepen werden.

Troost, een woord dat de hele lading dekt.

Een heel hecht gezin.

De vader wiens dochter van vier bij Bence in het ziekenhuis lag. Ook haar gedenkteken is hier.

Op de voorkant van hun t-shirt is te lezen: Strong Stonger.

 

 

5 thoughts on “De laatste dag. Het eindpunt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s