Kakmadam.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ik ging nog maar eens op zoek naar de ware betekenis van dit woord. Nou ja, schelwoord. In het Vlaams vond ik: fiere, betutte, sjieke dame. Schetkont wat dan weer staat voor verwaand en profkont. In de Van Dale vond ik de omschrijving: Vrouw die deftig doet en verder las ik nog: Bekakt en verwaand vrouwspersoon. Bij Wikiwoordenboek vond: Opgedirkte vrouw en bij Encyclo.nl vond ik de Amsterdame uitvoering: vrouw met kapsones.

Bij geen van deze woorden vond ik mijn betekenis van Kakmadam. Of het moet het moment zijn dat ik eens buiten het hek kom en naar de stad moet. Inderdaad, de wimpers flink in de mascara en de lippen in vurig rood gestift. Vooral dat laatste begrijp ik niet helemaal van mezelf want zowel buiten als binnen is de “smoorkap” verplicht. Binnen het hek is dat wel anders. Spijkerbroek, slobbertrui en crocks voor binnenshuis en slobberjas met gevoerde kaplaarzen voor buiten. Mascara en lipstick komen niet eens uit de toilettas. Maar dat brengt mij nog niet bij mijn betekenis van Kakmadam.

Mijn Kakmadam draagt inderdaad gevoerde kaplaarzen. Slippers en crocks kunnen niet, maar daar kom ik straks op terug. En in de winter natuurlijk de slobberjas. Aan beide handen rubber handschoenen. In de linker hand een tasje met twee hengsels waarvan één hengsel aan de hand en het andere hengsel los, zodat een brede opening ontstaat. Aan de rechterhand een zak, over de hand geschoven tot polshoogte. Ogen zijn in dit geval belangrijk. De ogen scanen alles waar de Kakmadam loopt of gaat lopen. Maar soms en dan komen de slippers en crocks in beeld, want slipper hebben alleen maar een zool en crocks hebben niet alleen gaten aan de bovenkant maar ook aan de zijkant, net boven de zool, zijn die ogen net te laat en dan voel je glijden. Dat glijden is met niets te vergelijken. Niet met modder of iets anders glibberig. Dat glijden kan alleen bij hele echte hondendrollen.

Toen Vali voor mij peren ging plukken met een speciaal netje. Het was mooi weer en ze liep haar blote voeten. Ze rekte haar lichaam door haar voet te buigen om zodoende op haar tenen te kunnen staan en om bij de peren te komen die hoog in de boom hingen. Ik hoorde iets sappigs en zag iets tussen haar tenen omhoog komen. Ze hebben twee honden moet u weten. Maar Vali lachtte en riep toe: nee, nee! Dat is het niet, het is een rotte peer. En ze had gelijk. Ik had het kunnen weten want het sappige geluid klonk toch heel anders. Maar goed, de Kakmadam scant dus met de ogen waar eventueel de hondenkak kan liggen. Met de rechterhand, dus met reubberhandschoen en plasticzak, pakt zij de hondenkak en stopt die in het openhangende tasje aan de linkerhand. Wat een vies werkje zult u denken. Welnu met drie honden moet dat wel en met een schepje is misschien frisser (dat denkt u dan) maar daar heb je dan twee handen voor . Eentje voor de schep en eentje om de drollen op de schep te schuiven, omdat die natuurlijk nooit in één keer opgeschept kunnen of willen worden. Eerlijk gezegd heb ik veel mogelijkheden uitgeprobeerd en deze versie met de twee handschoenen en de plastic tasjes, is voor mij de beste manier. Dit moet dan ook elke dag. Want als je zoiets maar één keer in de week doet wordt die hele binnentuin natuurlijk een glijbaan en dan ook nog eentje die verschrikkelijk stinkt. Normaal gesproken heb ik van die stank niet zoveel last, het zijn tenslotte mijn eigen honden. Anders is dat met iemand anders hond.

Dat moet ongeveer twee jaar geleden zijn, want het was in de winter. Het was koud, het regende en de wind waaide alle kanten op. We liepen in het centrum van Pécs met een hond aan de riem. Niet onze hond maar van bekenden die iets bijzonders moesten doen waarbij de hond niet welkom was. De hond kan ook niet tegen alleen thuis zijn, dus wierpen wij ons op als opvangouders. Nu lopen wij nooit met onze honden in de stad en al helemaal niet aan de riem. En ik had mijn nette jas aan en daarin heb ik nooit rubber handschoenen en plastic tasjes, zoals in mijn slobberjas voor in de tuin. Maar gelukkig heb ik wel altijd papieren zakdoekjes bij me. Helaas waren dat er tijdens deze wandeling in het centrum van Pécs maar twee. De hond, echt een schatje hoor, wandelde gezellig naast ons en het koude en natte weer leek haar niet te deren. Tot de riem ineens strak trok. Ik keek om en zag haar die duidelijke kakhouding aannemen. Ik probeerde haar mee te trekken, een beetje meer naar de zijkant waar een opengewerkte putdeksel was. Nu was het die dag helemaal niet druk op straat behalve op dat moment dan. Ineens liepen er heel wat mensen die ook diezelfde kakhouding zagen. We waren dus gezien en moesten daarom zeker wel handelen en alles weghalen. Het gevolg was een inmense drol voor zo’n klein hondje. Of in ieder geval te groot voor twee papieren zakdoekjes. En dan komt het verschil met eigen hond en iemand anders hond. Daar waar ik thuis mijn hand niet voor omdraai, daar moest ik me nu inhouden om niet te gaan kokhalzen. Maar gelukkig was de wind fris en kwam ik snel weer op adem. Met afgewend hoofd bracht ik de volle papieren zakdoekjes naar de dichtsbijzijnde prullenbak. In mijn tas vond gelukkig nog een paar gebruikte zakdoekjes. Niet heel fris, maar altijd nog frisser dan dit met de hand te moeten doen. De hond liep weer dartel mee, alsof er niets gebeurd was. Maar op een afstand keken de mensen wel toe of ik alles weggehaald had. Bij het café, waar honden wel welkom zijn, rende ik eerst naar het toilet om mijn handen grondig te wassen. Niet dat ze heel vies waren maar wel voor de zekerheid.

Mijn taak is niet alleen de honden, maar ook het kippenhok. Ik vraag mij ook ineens af hoe ik ooit aan deze taaktoebedeling ben gekomen. Maar ik kan u verzekeren dat kippen er ook wat van kunnen, van dat kakken. En natuurlijk draai ik mijn hand ook niet om om thuis ook de wc nog schoon te maken.

Kakmadam. Ik kan me nog steeds niet vinden in die bovenste beschrijving. Ik geloof dat ik Van Dale maar eens aan ga schrijven voor een nieuwe omschrijving van dit woord. Wie weet wordt het volgende jaar wel woord van het jaar. Maar dan in de nieuwe betekenis.

Míp.

En nee, dit keer maar geen foto’s erbij.

3 thoughts on “Kakmadam.

  1. Haha, zo herkenbaar ook al gebruik ik wel een schepje en uiteraard een plastic tasje. Met 6 Labradors was het altijd een flinke klus, nu zijn er nog maar 3 en verlang ik heel soms nog naar een volle poepzak. Nou dat was dan praatje poep 🙂 Fijne avond verder!

  2. Haha,ben ook een kakmadam een paar dagen per week als liesje bij mij logeert, gelukkig poep zakjes ,hand erin en hop drol pakken, binnenste buiten, knoopje en klaar.
    Maar dan komt de klus,prullenbak vinden, oud beijerland heeft een opruimplicht maar bezuinigd op prullenbakken en om deze tijd van het jaar😶worden ze dicht gemaakt tegen vuurwerk dus als je pech hebt, en je hond aan het begin van de wandeling zich moet ontlasten,loop je dus gezellig een uurtje met zo’n stinkende poep zak rond.
    Op naar het nieuwe jaar dan maar weer, dan zijn de weer ontgrendeldE prullenbakken weer voor een jaartje geopend 😀.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s