Chinees

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het virus. Eigenlijk wil ik het daar helemaal niet over hebben. De krant, televisie, radio en het internet voorzien mij elke dag van nieuws, dat ik niet meer ervaar als nieuws. Tot het moment dat ik bedacht dat we de juiste keuze hadden gemaakt en het nieuws van deze week het antwoord had gegeven op mijn gedachten.

Het was ergens in februari toen mijn telefoon rinkelde. Het was de Gyöngyi, de assistente van onze huisarts. Haar stem klonk opgewekt. Misschien wel omdat ik haar al een paar keer had gebeld met die prangende vraag: wanneer zijn wij aan de beurt? “Morgen kunnen jullie komen voor de vaccinatie”. Op mijn vraag welke soort sprak zij het woord “Chinees” luid en duidelijk uit. Ik raakte even verward. Chinees, Chinees, daar waren de berichten nog niet helemaal helder over en die was ook zeker nog niet goedgekeurd.

De hersenen maakten plots overuren. Vaccinatiepaspoort alleen geldig met goedgekeurde vaccins. Wat zou dat inhouden? Welnu, nooit meer een bewaakte landsgrens over, dat sowieso. Of met het vliegtuig even naar Nederland vliegen. Het zou een enorme beperking worden van onze vrijheid in keuzes maken. En dan heb ik het nog niet eens over waar je wel en niet naar binnen zou mogen. Hoewel die overdenking best vroeg was want alles, buiten de supermarkten, was gesloten. Vreemd dat je bij het woord “Chinees” ineens veel meer aan de toekomt gaat denken en aan je vrjheid natuurlijk. Mijn overdenkingen werden verstoord door een alweer rinkelende telefoon. De huisarts zelf. De “Chinees” was niet bestemd voor Hans’ leeftijdsgroep. Die groep was ingedeeld bij Pfeizer. Omdat zij mijn negatieve gedachtengang had onderbroken maakte ik gelijk van de gelegenheid gebruik om te vertellen dat ook ik niet de “Chinees” wilde. Zonder tegen te stribbelen vertelde ze dat dit in orde was, maar dat ik dan wel langer moest wachten. Dat was natuurlijk geen probleem. Liever wachten dan een niet erkende goed onderzochte vaccinatie.

Dat was dus in februari, toen een mens nog keuzes kon en mocht maken welke stof er in je lichaam gespoten zou worden.

Op 19 maart reden wij richting Szigetvár met in onze tassen een stapel ingevulde formulieren en natuurlijk allerlei pasjes die bewijzen dat wij bestaansrecht hebben in dit land. Een aardige ontvangst bij een lange tafel vol jonge mensen. We gaven onze papieren af. De jongeman keek nog eens goed naar Hans’ papieren. Niet helemaal goed ingevuld door omstandigheden. Het vorige formulier, dat niet meer geldig was, had de vraag precies omgekeerd en Hans had dat klakkeloos overgenomen. Daar waar nee stond, stond ja en daar waar ja stond, stond nee. Hij had alle ziektes en medicatie met “ja” aangekruisd. Geen probleem, de jongeman nam de lijst nog even door met Hans en bleef achter met een vraagteken. “Maar meneer, heeft u dan geen enkele ziekte? Nee, sprak Hans monter. En u gebruikt ook helemaal geen medicijnen? Nee, sprak Hans nog monterder. De jongeman vond het een wonder, dat was duidelijk. Bij mijn papieren schudde hij lachend het hoofd. Twee gezonde mensen van zekere leeftijd, het leek hem een zeldzaamheid.

Om 13.00 uur de afspraak, om 13.01 alweer klaar. Hoewel we wel een half uur in de wachtruimte vol geprikte mensen moesten verblijven. Sommige hielden hun arm vast en trokken een pijnlijk gezicht, terwijl ik de “prikvrouw” had gevraagd of ze wel zeker wist dat die naald erin was gegaan. Helemaal niets van gevoeld. Om 13.30 liepen we buiten met een tweede afspraak in de hand. 23 april is het zover, we kunnen niet wachten!!

Tussen ergens in februari en ergens in maart is er een verandering geslopen in het beleid. De “Chinees” werd steeds meer aangeboden en een keuze was er niet. Prikken of stikken werd de stelregel. Sommigen stroopten meteen de mouw op om de naald vrijbaan te geven. Anderen weigerden en hamerden op een andere vaccinatie die dan uiteindelijk wel schoorvoetend voorgeschreven werd. Soms werd dat de “Sputnik” en soms zelfs gewoon Pfeizer. Ja, onze regering was héél trots op hun vaccinatiebeleid, omdat zij ondanks het EU-beleid toch gewoon de “Rus” en de “Chinees” hadden binnengehaald en daardoor in record tempo mensen konden vaccineren.

U las het al goed, de woorden: onze regering was héél trots. Dus in de verleden tijd. Begin deze week begon de stroom informatie via alle kanalen binnen te sijpelen. De “Chinees” is niet oké. De “Chinees” voldoet niet aan de normen, bijna geen enkele. Hoe dit opgelost gaat worden is nog de vraag, maar onze regering heeft stilzwijgend de “Chinees” deels uit het pakket geschrapt zonder opgaaf van redenenen. Maar ook zonder opgaaf van oplossingen. Soms is het gewoon goed om je gevoel te volgen. In deze tijd zeker.

Míp