Natuurlessen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is alweer bijna zes weken geleden dat er zeven kuikens geboren werden.Het was de dag nadat A&R vertrokken. Net als het jaar daarvoor. Toen misten zij ook op een dag na de geboorte van de kuikens, waarvan een groot deel later in de vos zou verdwijnen. Drie anderen, haantjes, verdwenen in de diepvriezer. Ze vochten tot bloedens en volgens geleerden zou dit stand houden tot ze er dood bij neer zouden vallen. Door toedoen van de slachter/ster belandden zij alle drie in de diepvriezer en later in de zonneoven.  Toen wisten wij zeker dat pluimvee uit de supermarkt een heel ander leven hebben gehad dan ons eigen pluimvee. Ze smaakten gewoon gelukkiger.

Van de zeven kuikens is er helaas eentje verdronken in de waterbak. Hans kwam mij halen en wees mij erop, nadat wij een kuiken misten. Er vielen veel namen van verdachte dieren. Vooral de vos en de buizerd werden veel genoemd. Vreemd genoeg is het dan een opluchting om een kuiken in een waterbak te zien drijven, omdat je dan ineens weer de verdachte dieren kunt wegschrappen van de lijst.

Drie weken woonden ze in de kleine ren onder het kippenhok. Daar konden ze niet uit, wat als voordeel heeft dat er ook niets in kan komen. Jonge kuikens zijn namelijk een gwilde snack bij land- en luchtdieren. Toen de ren eenmaal open ging nam moeder hen mee op wereldreis en maakte hen bitwijs in de wereld van insecten, grassen en zaden. Maar ook hoe een zandbad tegen de luizen gemaakt kan worden. Dit vind in de meeste gevallen onder de caravan plaats. Hoewel dit soort caravan niet de naam Kip draagt. Maar dit even terzijde. Al de eerste avond na hun vrijlating nam moeder hen mee naar het kippenhok. Dat was even lastig. Hoewel ik hun geboortemand in het kippenhok had gezet koos moeder een hoekje onder de stok. Wat ik nogal een wonderlijke plek vond. Op die stok slapen de haan en de kippen. Hanen en kippen kakken in hun slaap. Maar niet die  nacht. En ook niet veel nachten daarna. Eerst was veel geschreeuw en gefladder, daarna verdwenen zowel de haan als de rest van de kippen naar een ander deel van het hok en sliepen de kleintjes kakloos onder de stok en onder hun moeder. Er valt veel te leren van pluimvee zo leest u wel.

En nu zijn ze alweer zes weken en lijken zij in het niets meer op de gele donsjes van toen. Hoewel ze nog klein van stuk zijn lijken het al echte kippen. Die naam dragen ze tot ze groot genoeg zijn om te zien of er ook haantjes tussen zitten. In dat onderscheid ben ik nog niet zo goed.

Mip.

 

Tegengif.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Voor u zich op het hoofd krabt en denkt: Waar gaat dit allemaal over? Heb ik hieronder twee verhalen op mijn blog van vorig jaar die aansluiten op mijn verhaal van nu.

https://hansio.wordpress.com/2016/04/21/je-wordt-er-misschien-niet-beter-van-maar-je-voelt-je-wel-veel-beter/

https://hansio.wordpress.com/2016/09/18/achterstallig-onderhoud-deel-4/

Het was vorige week zaterdag dat wij het er met vrienden van ons over hadden gehad. Nee, we hadden niets meer gehoord van de Hongaarse politie over ons pakje dat onderschept was en onderzocht zou worden. Ik deed en was er ook heel luchthartig over. Onderzoek of niet, er zou niets gevonden worden, omdat er domweg niets te vinden viel. Maar zondagmorgen dacht ik daar toch ineens heel anders over.

Brigi en ik namen de laatste nieuwtjes van het dorp door. We spraken over de bruiloft waar wij vrijdagavond waren en de fantastische mooie en heerlijke taarten die zij voor die gelegenheid had geleverd. Toen kwam haar vraag. Waren jullie dondermorgen niet thuis? Nee, we waren in Pécs om een hele rits boodschappen te doen. Er heeft hier politie voor de deur gestaan. In het dorp zeggen ze dat er 24 vluchtelingen over de grens zijn gespot, maar dat er nu 12 kwijt zijn. Er wordt gezegd dat jullie ze misschien wel verstopt hebben, omdat jullie niet tegen vluchtelingen zijn. Ik keek haar met een grote glimlach aan. Hoeveel vluchtelingen gaan er in een caravan? We moesten er samen om gieren van de lach. Nog met een lach rond de mond zag ik dat het stokje van de postbus omhoog stond. Iemand had er iets in gestopt. Ik liep naar buiten, opende de postbus en zag een handgeschreven envelop met daarbij een stempel van de politie. Ik opende de brief. Ambtelijke taal, in het Nederlands heb ik er al helemaal niets mee en in het Hongaars nog heel veel minder. Of Brigi de brief maar even wilde lezen, misschien dat zij eruit kon komen. Ze werd eerst rood, toen helemaal spierwit. Haar ogen groot, gevuld met tranen. Hans moet naar de gevangenis. 20 jaar!  Voor drugs en omdat hij een criminele bende aanvoerd. Vrijdag om half negen moet hij voor verhoor naar de politie! Aan haar reactie kon ik zien dat het geen grap was.

Daarna was de wereld ineens heel anders. Vreemder dan daarvoor in ieder geval. We namen contact op met onze vriend Balász die tevens tolk is. Hij las de brief op zijn computer en moest er hard om lachen. Ze zijn gek geworden. Hans, als je wilt ben ik vrijdag je man. Ik zal de vertalingen doen. Hans vond vooralsnog een advocaat niet nodig. Eerst maar eens even de aanklacht aanhoren.

Maandagmiddag rond half één, we zaten net lekker aan de boterham, sloegen de honden alarm. Volk voor de deur. Een politieagent en een man in gewone kleren. Ik vroeg ze binnen. Of Hans thuis was. Ja, die was thuis. En of onze honden bijten. Nee, die zijn alleen wat luidruchtig als er iemand voor het hek staat. Met een brief in de hand kwamen ze in de kamer. Ja, die brief hadden we gelezen. Maar er was een verandering in aangetekend. Het verhoor was verplaatst naar donderdagmorgen tien uur. Ze boden onze een Duitssprekende tolk aan. Daarop was het antwoord nee. We hadden Balász en die spreekt gewoon Nederlands. Dat vonden ze oké, mits hij beëdigd was. En dat is hij.

Ik heb het gelezen zei ik, maar ik begrijp niet helemaal goed waar het nu werkelijk over gaat. De Budapester politie heeft wat vragen aan Hans. Was het antwoord. Ik vroeg of het over de zaden ging en hij knikte. Het voelde als een opluchting. Met die zaden is niets mis. Zodoende.

De politie uit Budapest had geen tijd. Dus werd het verhoor gedaan door de twee mannen die ons de brief kwamen brengen. De man in gewone kleren blijkt een rechercheur te zijn. Hoe het verhoor helemaal precies ging weet ik natuurlijk niet. Ik mocht er niet bij zijn. Maar volgens Hans hebben ze alleen niet naar zijn schoenmaat gevraagd. Foto’s met het genummerde bordje eronder. Vingerafdrukken, handafdrukken, dna en een plasje voor thc-gehalte (dat wat in wiet zit). En waarom dan wel? Welnu, het volgende.  De zaden zijn morfologisch onderzocht. Dat wil zeggen dat er naar de vorm gekeken is en dat het zaadje daarna doormidden is gesneden. Daar maakt justitie in Budapest uit op dat er een heel hoog thc gehalte in zit en dus dat het drugs zijn. Om even weer te geven: in wiet is het gehalte circa 15,30 thc en in hennep 0,02. Daar hadden ze dus een jaar over gedaan. Volgens justitie kan de thc heel gemakkelijk uit de hennep worden gewonnen. Dus als je al stoned kunt worden van hennep heb je ongeveer een joint nodig van 100 kilo of meer. Hiermee maken ze Hans een criminele drugsdealer.. Zo doe je dat, je kijkt er naar, snijdt het doormidden en zegt: twintig jaar de cel in met die man. Maar ook onze fantastische zadenleverancier Vreeken wordt hierbij een criminele zaaddealer.

Hans had het aangehoord en werd zo verschrikkelijk kwaad. Hij vertelde zijn verhaal over kanker. Eerst 38 jaar geleden en nu sinds 2010 en wat de betekenis is om met cbd’s het lichaam weer wat dragelijker te maken. En ook waarom ik (ik was uitendelijk de besteller van het zaad) er zoveel tijd en energie in had gestopt om de planten te kweken. Maar ook hoeveel mensen het al geholpen heeft en nog steeds helpt. Of het nu om kanker, reuma, atrose  of andere vreselijke pijnlijke aandoeningen gaat. Nee, het is geen medicijn maar wel een hulpmiddel om je een stuk beter te voelen. De verhoorders werden er stil van. Balász legde hen in de tussentijd uit wat cbd’s dan wel zijn en wat het verschil is met thc. Daar hadden ze nog nooit van gehoord en luisterden er met verbazing naar. Hans’ verhaal werd in een samenvattend verslag in de computer getikt. Maar zelf waren ze het er ook over eens dat dit allemaal te belachelijk voor woorden was. Maar ja, Budapest is nu eenmaal de baas en zij moeten het uitvoeren.

Na ruim twee uur mocht Hans naar huis met achter zich aan Balász, nog steeds voor de duidelijke vertalingen, en de verhoorders in hun eigen auto daar weer achteraan. Eenmaal in de woonkamer kwam de vraag of Hans bezwaar had tegen huiszoeking. Nee, dat had hij niet. De agent pakte de papieren schreef er nog iets bij en vroeg om een paar handtekeningen. Hij was klaar. Maar willen jullie dan niet rondkijken? Of de tuin onderzoeken? Of iets anders onderzoeken. Nee, dat wilden ze niet. Deze kwestie had hen al te lang afgehouden van zaken die er echt toe doen. Syntetische en harddrugs rondom de scholen.

En hoe nu verder? De zaden van Vreeken,zijn goedgekeurd in heel Europa. De hennep die wij krijgen komt van een gecertificeerde Hongaarse legale kweker. Cbd’s zijn in Hongarije legaal en gewoon verkrijgbaar. Het afwachten is hoe Budapest hierop gaat reageren. Maar als het een echte zaak wordt kan dit nog weleens heel hoog op gaan lopen. Zoals Hans zei: zijn ze nou helemaal van de pot gerukt!

En ik? Ik heb mijn assortiment vloeken niet uigebreid. Maar ik weet wel dat ik het nu nog hardgrondiger kan dan voorheen. Vooral de G en de V en D klinken dan een stuk overtuigender. Mijn overtuiging is dat de zaden helemaal oké waren en zijn. Mijn angst zat hem in het feit dat ik bang was dat dit onderzoek door totaal onbekwame boerenlullen zou worden gedaan. Mijn angst is weg. Mijn kwaadheid des te groter. We zullen zien.

En nu? Ik heb als tegengif ineens zo’n enorme trek in een joint. Terwijl ik mijn laatste elf jaar geleden heb genomen. Bij mijn laatste wespengifinjectie. Ook toen heeft de wiet mij door tien jaar giftherapie heen geholpen. Ik had dat anders nooit vol kunen houden. Maar ja, honderd kilo hennep hebben we helaas niet in huis.

Mip

 

 

En dat noemen zij vakantie!

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is donker in huis. Het is donker buiten. Regen laat het water uit de regenpijp spoelen. Het ruime sop lijkt het wel. Hoewel hier geen zee in de buurt is. Af en toe een lichtflits met daarna donderende geluiden. Beau ligt op de overloop. Daar voelt hij zich veilig. De twee andere honden bibberen met hem mee. Niet dat ze bang zijn voor onweer, maar lekker aan de voeten bij de baas is toch fijner dan in je eigen mand.

De donkere luchten pakten zich al samen toen wij hen uitzwaaiden. Of zelfs al toen wij nog in elkaars armen hingen om het afscheid er niet makkelijker op te maken. A&R zijn op de terugweg en hebben een spoor van nieuwe herinneringen achtergelaten. Zoete, mooie en tastbare herinneringen.

De zoetste was de taart die gisteren werd gebracht. A&R hadden een geheim, samen met Brigi. Zij schreven hun tekst in google translate die het in grappig Hongaars vertaalde. Brigi stuurde hen emails in het Nederlands, via datzelfde google translate. Die teksten waren al zoveel plezier waard, dat de taart bijzaak werd.  Ik las duidelijk in de Hongaarse tekst (later toen de taart al klaar was) dat de vraag ging over een kleine taart met hartjes, Welnu, die boodschap kwam niet helemaal goed over. Het hart is zeker geslaagd, maar het kleine viel wat groter uit.

Een taart met een 10 erop. 10 jaar mooie vriendschap. Samen met een bos zelf gehaakte bloemen op een stengels van riet. A had zich niet alleen beperkt tot het maken van fantastische rietmatten maar had tegelijk haar creativiteit de vrije loop gelaten.

We stonden in de moestuin. A zat lekker ontspannen op een hooibaal terwijl ik een plek zocht om mijn nieuwe plantjes in te zetten. Ik schoof  met de spa wat stro opzij en zag een bekende huid. Alleen kon ik niet direct zien of het heel groot of klein was. De huid lag opgerold en leek daardoor wel een hele stevige. Maar toen de huid in beweging kwam konden we zien dat de ringslang met zijn prachtige tekeningen een halfslag was. Niet heel klein, ook niet heel erg groot. We keken elkaar aan. A schoof slechts haar benen opzij om de slang vrije doorgang te geven. Hij verdween, zoals alleen een slang kan verdwijnen, in de akkerrand. Tja, in die tien jaar zijn we best gegroeid als het over natuur gaat.

Alle avonden aten we met elkaar. Ik kookte, Hans was de bbq-meester. En elke avond was er weer veel te vertellen en zoveel te lachen. Alleen gisterenavond was toch wat serieuzer. Zo’n laatste avondmaal. Het blijft een lastig ding.

 Kijk, dan kun je natuurlijk wel knal verse spinazie inmasseren met huisgemaakt walnotenolie, maar de zilte nasmaak van het laatste avondmaal zal toch altijd in smaak overheersen.

De twee weken zijn omgevlogen. Sneller nog dan al die jaren daarvoor. De tastbare herinneringen zijn goud waard. De bank onder de abrikozenboom is nu helemaal af, inclusief vaste asbak.

Hier nog werk in uitvoering.

Het wilgenpruject bij het hek is weer aangevuld. De caravan is weer bewoonbaar verklaard. Het pad vanaf het terras is weer brandschoon. De nieuwe rietmatten, met de hand gemaakt en met zoveel geduld, vervangen een deel van de oude rietmatten. Laat die noorder wind maar komen. Dit en nog zoveel dat ik nu vergeten ben. Dit was het tastbare. De mooie herinneringen gaan over vriendschap. Vriendschap met een hart. Die tien is mooi, maar een ander getal gaat er zeker nog aankomen.

Mip

Een feestje waard.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was alweer afgelopen zaterdagmiddag dat zij aankwamen. De tiende keer dat zij hier hun auto na een lange rit het hek binnen reden. De email over Siberische koude die ik hen op donderrdagavond laat nog had verstuurd hadden ze niet gelezen. Misschien hadden ze de auto wel gedraaid en teruggereden naar huis. Maar ze lazen het bericht pas eergisteren in de stralende zon en in korte broek. Van Siberische koude was geen sprake meer.

Nu zijn A&R niet zo moeilijk. Vakantie is: vrijheid, geen klok, doen waar je op dat moment zin in hebt, geen stadse prikkels en heel erg weinig geluid en natuurlijk sterren in de avond. Maar het blijven ook doeners. Een hele dag op de kont zitten is er bij deze twee niet bij. En zoals sommige mensen wel weten die hier eens zijn geweest: er is altijd wat te doen.

De caravan, die ook wel hun buitenhuisje wordt genoemd, vertoonde bij de ingang wat vering. Niet een vering die er van origine in zat. Er was iets met de vloer en we voelden het allemaal. Achteraf gezien bleek de vering een stuk verrot hout dat het na enige inspectie misschien toch niet meer zo lang had volgehouden. R dacht diep na. Stak zijn pijp nog eens aan en ging aan de slag. Hij vond een mooie plank. Zaagde die op maat. Schuurde, nam de maat nog eens extra net zo lang tot de plank pas was en precies in het gat paste. Zoveel werk en er is niets van te zien. Maar wel te voelen natuurlijk, want de vering die er niet van origine in zat is er nu uit. De instap is weer helemaal veilig.

We hadden in februari drie kuub extra stookhout laten brengen, omdat wij bang waren dat we de winter niet met onze normale voorraad zouden halen. Het hout werd gestort. We overdekten het om bij beter weer het hout op de plaats van bestemming te leggen. Door de aanhoudende kou kwamen we er gewoonweg niet toe. Gewapend met handschoenen en een kruiwagen reden ze het hout het hok binnen. Het leek een fluitje van een cent, maar dat is het echt niet. De boel rond het houthok werd gelijk meegenomen in de klus. Het staat er nu weer keurig en opgeruimd bij.

En ondertussen is de rotte plank in het tussenhek vervangen en staat er onder de abrikozenboom weer een nieuwe bank waar je met gemak met vier mensen op kunt zitten. En hebben ze de voortent aan de caravan gezet. Altijd een puzzelklus. Maar zij doen dat zonder morren. Hoewel ik de ervaring heb dat menige relatie hier op stuk zou kunnen lopen. A verdiept zich ook in het riet dat Hans in maart gekortwiekt heeft. Mooi natuurlijk materiaal waar je van aller hande dingen mee kunt maken. Er ligt al een schuttinkje van 1×1 meter klaar voor als het ergens nodig is. Haar ideeën zijn nog lang niet op.

Toch is er dit jaar iets anders dan die negen andere keren. Jaren lang heb ik me verbaasd over hun ontbijt en lunch. Witbrood van de onderste soort en kaas die alleen de kleur van kaas draagt maar die het woord kaas echt niet kan verdienen. Dit ondanks dat A de grootste kaasfreak is die ik ken. Zelf bakken wij al zo’n vijftien jaar ons eigen brood en hebben al enige broodmachines versleten. Vorig jaar, na diep overleg, besloten zij toch ook maar een broodmachine te kopen en hun meel bij de befaamde Vlaardingse molen te kopen. Welnu, ze zijn zo verslaafd dat zij hun eigen meel hebben meegenomen en zo kan het zijn dat onze broodmachine heerlijke overuren draait. En bij dat brood hoort kaas. Echte kaas. Die hebben ze nu gelukkig ook bij zich. En gisteren geurde de keuken naar cake. Heerlijke cake, een beetje klef nog van binnen met allemaal lekkere dingetjes erin. A kreeg een tien plus van mij.

Hebben wij het goed? We hebben het fantastisch! We genieten van elkaar. En dat al de tiende keer dit jaar en het is pas donderdag!

Mip

 

 

 

 

Een vrouw met een passie.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Dit is Brigitta. Zij woont bij ons in het dorp. Zij is moeder van twee jong volwassen  kinderen. Ze is getrouwd met Zoltán.

Door te werken voor het dorp en vele uren thuiswerk  samen met haar gezin en haar moeder, heeft ze een basisinkomen. Waar wij trouwens niet eens ons bed voor zouden uitkomen. Maar elke forint telt.

Maar Brigitta heeft ook een passie en daar wil ik het liever over hebben. Ze maakt taarten. Taarten die met veel zorg en smaak worden gemaakt en opgemaakt. Eerlijk gezegd draait ze haar hand nergens voor om. Bruidstaarten, geboortetaarten, verjaardagstaarten, kindertaarten of zo maar iets te vieren taarten. En ze is er goed in. En dat is ook de reden dat ik haar graag in the spotlights wil zetten. Uiteindelijk is het haar droom ooit een eigen taartenatelier te starten, zodat ze van haar passie haar werk kan maken. Als je niet al te ver hiervandaan woont en je wilt meer informatie over Brigitta? Laat het mij maar weten, dan breng ik jullie met elkaar in contact.

Hieronder wat foto’s die zij mij toestuurde. Zeg nou zelf, het zijn toch plaatjes?








 

 

Mip

 

Zou het kunnen?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ik kon vanavond wel huilen. Niet vanwege de volle maan. Niet vanwege de heldere sterrenhemel.

Hij wandelde de laatste tijd wel mee. Natuurlijk altijd met een stok. Of bal. Of frisbee.  Of… nou ja wat een hond in zijn bek kan houden. Maar heel erg van harte ging het allemaal niet meer. Aan zijn enthousiasme lag het niet. Maar het lukte allemaal niet meer zo goed.

Het begon al voor de winter. Altijd stram opstaan en eenmaal een beetje op gang ging het wel. Wij lokten hem binnen voor de koude nachten. Zijn blik “denken jullie dat ik een watje ben?” Sprak dat deel van het boek waar geen verweer tegen te vinden was. Hij sliep gewoon buiten. Punt uit.

Nu kon dat stramme wel bij zijn leeftijd horen, Pip wordt tenslotte binnenkort 13 jaar, maar hij zakte soms door zijn achterpoten. Of als hij in een drafje liep kon hij zomaar ineens plat op zijn bek vallen zonder een echte reden. Natuurlijk stond hij op alsof er niets aan de hand was, stoere bink als hij altijd geweest was. Hij, de leider van de groep van drie begon terrein te verliezen. De leeuw waarvan de manen uitvielen.

Ik onderzocht hem regelmatig of hij ergens pijn had. Want dat moet je natuurlijk niet hebben, struise bordercollies die pijn lijden. Maar hij gaf geen kik. Ook niet als ik het een tikkeltje harder probeerde. Maar er moest wel iets gebeuren.

Sinds een tijd gebruiken wij cbd’s. Eerst via het internet maar tegenwoordig maken wij het zelf. Bij een legale hennepkweker kunnen wij biologisch gekweekte hennep bemachtigen die wij dan zelf weer verwerken tot cbd’s met een concentratie van ca. 15%. We hebben er al heel wat mensen blij mee gemaakt. Maar natuurlijk ook onszelf. Ik gebruik het tegen de snel oprukkende reuma in mijn handen die nu weer soepeltjes alle dingen kunnen doen. Maar ook de artrose in mijn heupen wiegen er wel bij. Voor Hans is de lijst iets langer, maar ook hij vaart er zeker wel bij. Hoewel ik er vaker over gelezen had was het toch niet in mij opgekomen. Tot vier dagen geleden. Pip, waarom Pip niet eens een druppel door zijn eten doen. Sinds die tijd krijgt Pip elke dag één grote druppel cbd’s op zijn voer. Grote druppel, omdat het toch een flinke hond is.

En nu komt de reden waarom ik vanavond wel kon huilen. Pip in volle vaart achter de bal aan. Vrolijk. Zwaaiend met zijn staart. Blaffend om meer. Zijn kop vrolijk. Zijn manen in vol ornaat. Niet één keer door zijn poten gezakt. Niet één keer gevallen.

Zou het kunnen? Volgens mij kan het. Ik hou u op de hoogte.

Zoals onderstaand filmpje van 10 jaar geleden zal het niet meer worden. Maar het komt in de buurt.

Mip

 

 

 

 

Is het de nagtegaal schat?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Wij slapen op de bovenverdieping. En zodra het weer het toelaat staat de buitendeur in de nacht op een kier. Lekker fris.

In de kleine tuin naast het huis staat een grote notenboom. Daar tegenover een sigarenboom (familie van de linde). In de tussentuin staan vier berken, een notenboom en een lampionboom. En in al die bomen beginnen ze zo rond vijf uur in de ochtend. De merels, zwartkopjes, de leeuwerikken en nog veel meer soorten waarvan ik de naam niet weet.  Als zij zingen is het zeker dat het ochtendgloren begonnen is. Omdat wij boven slapen met de buitendeur op een kier komt hun gezang als een symphony mijn hoofd binnen. Ik luister er met verukking naar maar val daarna ook  weer in slaap tot de wekker gaat. Hans is dan vaak al een tijdje op. Die heeft gewoon een ander slaapritme. Maar beneden hoort hij minder dan boven. Of hij moet in alle vroegte een hondenwandeling maken. Maar dat is toch anders. Anders dan wakker worden met die heerlijke geluiden.

We maakten een afspraak. Dinsdagmorgen om vijf uur zou de wekker voor de zekerheid aflopen. Hans zou in bed blijven met zijn hoorapparaten onder zijn kussen, zodat hij de optimale symphony tot zich zou kunnen nemen.

In totale ontspanning dreef de slaap ons hoofd binnen. Zwevend in het bijna onderbewustzijnde klonk een geluid. Ik probeerde het te negeren. Maar het viel niet negeren. Het kwam steeds dichterbij en klonk bij de slaapkamerdeur. ‘Hoor jij dat ook?” Vroeg ik. Nee, hij hoorde niets. “Is het al de nagtegaal schat?’ Vroeg hij zo lief, dat er een glimlach om mijn mond verscheen. “De nagtegaal?’ Vroeg ik met ingehouden lach. “Ja, de nagtegaal” sprak hij nog steeds op dezelfde toon. Ik sloeg mijn dekbed om en stapte uit bed. “Nee, het de f@#$%ing kat die zich weer eens verstopt heeft en nu komt vragen of wij toch niet een paar brokjes in haar bakje kunnen doen”. Het begon met een ingehouden lach die met de seconde slapper werd. Gierend van de lach pakte ik de kat op, droeg haar de trap af en zette haar buiten. “Is het de nagtegaal schat?” Herhaalde ik de woorden tegen de kat en sloot de deur achter haar. Steeds als ik de zin weer herhaalde werd het lachen erger en eenmaal terug in bed hield ik Hans nog voor een tijd uit zijn slaap, omdat mijn lach zo aanstekelijk was dat hij er niet onderuit kwam om mee te lachen.

Om vijf uur, toen de wekker ons wekte, lagen wij klaar voor de symphony. Helaas bleken Hans’ hoorapparaten niet toereikend voor zoveel hoge noten. Jammer maar helaas, maar we hebben wel gelachen.

De nagtegaal is er nog niet, maar de eerste zwaluwen zijn gesignaleerd. Dat kan nog best een mooie zomer worden.

Maar wees eens eerlijk op deze poes kun je toch niet boos worden? Miauwend als een nagtegaal.

Mip