Paradijs in eigen huis?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen. Hij was zeker anderhalve meter. Maar dat zag ik pas nadat ik hem ontdekte. Dat was toen ik in alle vroegte uit bed kwam. Op de laatste treden van de trap zag ik iets bij de kandálo liggen. Eerst dacht ik nog dat het een fikse hondendrol was maar die bewegen natuurlijk niet. Hij lag er prachtig opgerold zoals alleen een echte slang dat kan. Ik riep Hans en vroeg hem zijn camera mee te nemen. Op de vraag waarom gaf ik geen antwoord, dan zou het geen verrassing meer zijn. De slang keek me aan en ontrolde zich tot die anderhalve meter. Zijn tong bewoog zoals dat van slangen bekend is. Snel. We zetten alvast de deur naar het terras open, zodat de slang zonder al teveel gedoe naar buiten zou kunnen. Toch maar liever geen paradijs in huis.

De slang op zoektocht naar buiten.

Toch nog even een kleine omweg via de tafelpoot.

En daar gaat de slang. Zonder al teveel gedoe naar buiten. Poes Zsazsa zat hier aan de buitenkant achter het gordijn. Wist u dat poezen vanuit het niets twee meter hoog kunnen springen? Wij nu wel.

Deze gebeurtenis vond plaats toen Jorien een weekje op bezoek was. Dat was eind juni. Het was een mooie, enerverende week waarin we elkaar weer beter hebben leren kennen en waarvan de mooie kanten zo goed door de zon belicht werden. Dank Jorien voor het puinruimen in de voortuin en alle andere dingen die je hebt gedaan.Maar natuurlijk ook het plezier en de  fijne gesprekken die we hebben gehad.

Even ontspannen hoort daar natuurlijk ook bij. Maar niet voor Pip, haar bodygard voor die week.

Deze bui kregen we in die week ook nog cadeau. Het was een opluchting na zoveel hitte.

Mip

Weer een hond.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was heel vroeg in de ochtend dat ik haar zag. Het was na de avond van verschrikkelijk onweer en bakken regen tegelijk. Die regen was heel welkon na een lange periode van helse hitte.

Opgelucht door zoveel frisheid wandelde ik naar achteren. Er bewoog iets in het maïs aan de rechterkant. Sissi zag het ook en speerde er op af. Het was bruin en niet al te groot. Ach, dacht ik, kijk nou! Een jonge boxer. Sissie danste speels om het hondje heen maar na wat gegrom en geblaf vond ze het ineens niet meer zo leuk en rende terug in mijn richting met achter haar aan een wat? Niks jonge boxer. Een pittbull! Als er al een hond is die ik verafschuw is het wel een pittbull. Maar ik bleef rustig. Stuurde het beest weg op zachte toon. Dat hielp niet. Iets hardere toon ook niet. Sissie probeerde het beest weg te blaffen toen zij op haar gemak aan Pip begon te ruiken. Pip gaf geen kik, keek niet eens op. Maar Beau nam direct de lange poten naar huis. Nu begon de hond aan mij te ruiken. Zette eerst haar bek (zonder gebruikmaking van haar kleine venijnige scherpe tandjes) om mijn enkel. Daarna begon ze te springen. Steeds hoger. Met gebruikmaking van mijn lichaaam als haar trapeze. Ik weerde haar af met mijn arm onder nu luider geroep om nu toch echt weg te gaan. Steeds weer die slijmerige bek om mijn arm. Welk commando in welke taal ik ook gaf, het beest reageerde nergens op.

Ik besloot richting huis te lopen met de hond als springveer om mij heen. Steeds hoger en hoger. Ondertussen zat ik al onder de schrammen van die gemene harde nagels en toonde de eerste blauwe plekken zich. En ineens, ik weet niet waar het vandaan kwam, hief ik mijn vuist en liet die in een flinke vaart in botsing komen op de kop van de hond die nu bijna op schouderhoogte was gekomen. De hond had dat, net als ik trouwens, niet verwacht en kwam met een klap op de grond en bleef voor een luttele seconde verdwaasd liggen. Ze herstelde zich snel en rende achter Sissi aan die door het hek naar huis wilde vluchten. Nog net op tijd kon ik het hek op slot doen, terwijl de hond door de spijlen van het hek naar de kippen gluurde. Jezus nog an toe! In welke slechte film ben ik nu beland? Ik begon te roepen. Daarna te schreeuwen. Hans!!!! Na vijf minuten verscheen Hans op de veranda maar hij had zijn bril niet op en ook zijn luistervinkjes niet in zijn oren. Ik sprong en zwaaide met beide armen. Hans vedween weer naar binnen.

Veel zelfkennis deed ik op het moment bij het hek wel op. Ten eerste wist ik niet dat ik zo hard en lang achter elkaar kon schreeuwen. Ten tweede dat ook moordneigingen mij nu niet meer vreemd zijn. De hond werd steeds wilder  en probeerde zich door het hek heen te werken. Voor mij lag een flinke steen die ik zou pakken als het beest echt agressief zou worden. Maar toen kwam Hans aan lopen. Netjes gewassen, geschoren en schone kleertjes aan. Toen hij mij zag versnelde hij zijn pas. Schiet op man! Ik sta hier GVD met een pittbull aan het hek! Na kort overleg rende Hans naar huis om een hondenriem te halen, zodat we het beest in ieder geval in bedwang konden houden. De riem was niet genoeg. De hond bleek zo verschrikkelijk sterk, dat zelfs Hans bijna omver getrrokken werd. Nu rende ik naar huis en rende weer terug met een grote hondenbench in mijn handen (toen ik die later terugbracht naar huis, bleek het ding loodzwaar te zijn. Dus wel degelijk kan adrenaline iets voor je betekenen). Na een hoop geduw en geknok zat de hond gevangen in de bench, de kust was nu in ieder geval veilig.

Hans verdween naar Eva, onze overbuurvrouw die als vrijwilligster in het asiel van Pécs werkt en geen grotere liefhebberij heeft dan honden. Gezien de stress hadden we geen erg in de tijd en zo kon het gebeuren dat Hans Eva om kwart over zes uit haar bed trommelde. Nog slaapdronken verscheen zij aan de arm van Hans in de tuin. Bij het zien van de pittbull sloeg ze haar handen voor haar mond. Wat een leuk hondje! Wat een schatje! De hond voelde haar haarfijn aan en begon haar hand te likken door de tralies heen. Ze belde van hier naar daar en van daar naar hier. Niemand kon haar echt op weg helpen. Tot ze ineens een lumineus idee kreeg en verdween. Na enkele minuten keerde ze terug met een een jonge vrouw. De jonge vrouw, die haar peuter op haar arm droeg, herkende de hond als de hare. Probleem opgelost. En zo verdwenen zij de tuin uit. Eva bijna haaks getrokken door de hond  en de vrouw met haar peuter.

Ik nam een lange warme douche en schrobde het slijm van mijn lichaam. Bij het wassen van mijn haar spoelde de hond niet uit mijn gedachte weg. Wat een griezel!

Mip

Hondenweer.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was de ochtend na een hele nacht harde regen dat hij er niet was. Normaal gesproken kijkt hij je met z’n grote bruine ogen vragend aan: wandelen? Het werd inderdaad een wandeling maar zonder hem. Het werd een zoektocht naar hem. Hans had al een grote ronde gemaakt die niets had opgeleverd. Nu liepen we er samen. De tuin met onze ogen aftastend, de waterloop achter aan de tuin afspeurend. We riepen zijn naam en hadden er ieder onze gedachten bij. Te erg als hij hier moederziel alleen in het natte gras stervende was. Een wegloper is hij nooit geweest. Zou hij dan toch, zoals in de echte gewone natuur, een plek voor zichzelf hebben gezocht? Als je moedeloos wordt gaan je schouders hangen. Want ineens wordt duidelijk dat hij werkelijk overal zou kunnen zijn. Hij kan alle kanten opgegaan zijn. Of misschien was hij gewoon de weg kwijtgeraakt? Nee, hij is de beste speurder van dit halfrond, die raakt de weg niet kwijt. We spoorden de andere twee aan om mee te zoeken. Zij leken hem zelfs niet te missen.

Nogmaals zoeken. Onder elke struik. Onder de grote spar met haar takken laag over de grond. Onder de auto. De caravan. Het kippenhok. In de garage. In de buitenkast. In huis. Geen spoor van hem te vinden. Op straat dan nog maar een keer. Daar kwam juist de aardige vrouw van de geitenboer aanlopen. Ze had een gesprek met Hans dat ik niet kon horen, maar ik verstond wel hun lichaamstaal. Die zag er hoopvol uit. Ze vroeg me met haar mee te lopen naar haar huis. Ze vertelde dat ze hem die nacht van de straat hadden gehaald, nadat alle honden in de omgeving op tilt waren geslagen en de boel bij elkaar hadden geblaft. Ze pakte mijn hand en wees naar het hek waarachter een groot grasloos veld zichtbaar was.  Daar lag hij, onder een boom, heel ongelukkig te wezen. Toen hij me zag kwam hij schuldbewust in beweging, voorzichtig zwaaiende met iets dat op een staart leek. Ooit weleens helemaal gelukkig geworden van  een dertienjarige hond die doorwaterdrijfnat stinkend onder de modder met een vacht helemaal vol distels (die zich ook helemaal in zijn haar en grote pluimstaart  hadden gedraaid )? Nou, wij wel. Ik zoende Pip zijn stinkende natte kop waarna wij samen over straat wandelde en alle honden ons een concert van vreugde toeblafte. Althans, zo hoorde ik het.

Nu is hij weer schoon. Alleen het model van de hond ziet er nu iets anders uit. Grote plukken haar ontbreken op zijn rug, buik, poten, kont en staart. De distels lieten zich niet anders verwijderen dan met een schaar.

Mip.

 

Natuurlessen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is alweer bijna zes weken geleden dat er zeven kuikens geboren werden.Het was de dag nadat A&R vertrokken. Net als het jaar daarvoor. Toen misten zij ook op een dag na de geboorte van de kuikens, waarvan een groot deel later in de vos zou verdwijnen. Drie anderen, haantjes, verdwenen in de diepvriezer. Ze vochten tot bloedens en volgens geleerden zou dit stand houden tot ze er dood bij neer zouden vallen. Door toedoen van de slachter/ster belandden zij alle drie in de diepvriezer en later in de zonneoven.  Toen wisten wij zeker dat pluimvee uit de supermarkt een heel ander leven hebben gehad dan ons eigen pluimvee. Ze smaakten gewoon gelukkiger.

Van de zeven kuikens is er helaas eentje verdronken in de waterbak. Hans kwam mij halen en wees mij erop, nadat wij een kuiken misten. Er vielen veel namen van verdachte dieren. Vooral de vos en de buizerd werden veel genoemd. Vreemd genoeg is het dan een opluchting om een kuiken in een waterbak te zien drijven, omdat je dan ineens weer de verdachte dieren kunt wegschrappen van de lijst.

Drie weken woonden ze in de kleine ren onder het kippenhok. Daar konden ze niet uit, wat als voordeel heeft dat er ook niets in kan komen. Jonge kuikens zijn namelijk een gwilde snack bij land- en luchtdieren. Toen de ren eenmaal open ging nam moeder hen mee op wereldreis en maakte hen bitwijs in de wereld van insecten, grassen en zaden. Maar ook hoe een zandbad tegen de luizen gemaakt kan worden. Dit vind in de meeste gevallen onder de caravan plaats. Hoewel dit soort caravan niet de naam Kip draagt. Maar dit even terzijde. Al de eerste avond na hun vrijlating nam moeder hen mee naar het kippenhok. Dat was even lastig. Hoewel ik hun geboortemand in het kippenhok had gezet koos moeder een hoekje onder de stok. Wat ik nogal een wonderlijke plek vond. Op die stok slapen de haan en de kippen. Hanen en kippen kakken in hun slaap. Maar niet die  nacht. En ook niet veel nachten daarna. Eerst was veel geschreeuw en gefladder, daarna verdwenen zowel de haan als de rest van de kippen naar een ander deel van het hok en sliepen de kleintjes kakloos onder de stok en onder hun moeder. Er valt veel te leren van pluimvee zo leest u wel.

En nu zijn ze alweer zes weken en lijken zij in het niets meer op de gele donsjes van toen. Hoewel ze nog klein van stuk zijn lijken het al echte kippen. Die naam dragen ze tot ze groot genoeg zijn om te zien of er ook haantjes tussen zitten. In dat onderscheid ben ik nog niet zo goed.

Mip.

 

Tegengif.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Voor u zich op het hoofd krabt en denkt: Waar gaat dit allemaal over? Heb ik hieronder twee verhalen op mijn blog van vorig jaar die aansluiten op mijn verhaal van nu.

https://hansio.wordpress.com/2016/04/21/je-wordt-er-misschien-niet-beter-van-maar-je-voelt-je-wel-veel-beter/

https://hansio.wordpress.com/2016/09/18/achterstallig-onderhoud-deel-4/

Het was vorige week zaterdag dat wij het er met vrienden van ons over hadden gehad. Nee, we hadden niets meer gehoord van de Hongaarse politie over ons pakje dat onderschept was en onderzocht zou worden. Ik deed en was er ook heel luchthartig over. Onderzoek of niet, er zou niets gevonden worden, omdat er domweg niets te vinden viel. Maar zondagmorgen dacht ik daar toch ineens heel anders over.

Brigi en ik namen de laatste nieuwtjes van het dorp door. We spraken over de bruiloft waar wij vrijdagavond waren en de fantastische mooie en heerlijke taarten die zij voor die gelegenheid had geleverd. Toen kwam haar vraag. Waren jullie dondermorgen niet thuis? Nee, we waren in Pécs om een hele rits boodschappen te doen. Er heeft hier politie voor de deur gestaan. In het dorp zeggen ze dat er 24 vluchtelingen over de grens zijn gespot, maar dat er nu 12 kwijt zijn. Er wordt gezegd dat jullie ze misschien wel verstopt hebben, omdat jullie niet tegen vluchtelingen zijn. Ik keek haar met een grote glimlach aan. Hoeveel vluchtelingen gaan er in een caravan? We moesten er samen om gieren van de lach. Nog met een lach rond de mond zag ik dat het stokje van de postbus omhoog stond. Iemand had er iets in gestopt. Ik liep naar buiten, opende de postbus en zag een handgeschreven envelop met daarbij een stempel van de politie. Ik opende de brief. Ambtelijke taal, in het Nederlands heb ik er al helemaal niets mee en in het Hongaars nog heel veel minder. Of Brigi de brief maar even wilde lezen, misschien dat zij eruit kon komen. Ze werd eerst rood, toen helemaal spierwit. Haar ogen groot, gevuld met tranen. Hans moet naar de gevangenis. 20 jaar!  Voor drugs en omdat hij een criminele bende aanvoerd. Vrijdag om half negen moet hij voor verhoor naar de politie! Aan haar reactie kon ik zien dat het geen grap was.

Daarna was de wereld ineens heel anders. Vreemder dan daarvoor in ieder geval. We namen contact op met onze vriend Balász die tevens tolk is. Hij las de brief op zijn computer en moest er hard om lachen. Ze zijn gek geworden. Hans, als je wilt ben ik vrijdag je man. Ik zal de vertalingen doen. Hans vond vooralsnog een advocaat niet nodig. Eerst maar eens even de aanklacht aanhoren.

Maandagmiddag rond half één, we zaten net lekker aan de boterham, sloegen de honden alarm. Volk voor de deur. Een politieagent en een man in gewone kleren. Ik vroeg ze binnen. Of Hans thuis was. Ja, die was thuis. En of onze honden bijten. Nee, die zijn alleen wat luidruchtig als er iemand voor het hek staat. Met een brief in de hand kwamen ze in de kamer. Ja, die brief hadden we gelezen. Maar er was een verandering in aangetekend. Het verhoor was verplaatst naar donderdagmorgen tien uur. Ze boden onze een Duitssprekende tolk aan. Daarop was het antwoord nee. We hadden Balász en die spreekt gewoon Nederlands. Dat vonden ze oké, mits hij beëdigd was. En dat is hij.

Ik heb het gelezen zei ik, maar ik begrijp niet helemaal goed waar het nu werkelijk over gaat. De Budapester politie heeft wat vragen aan Hans. Was het antwoord. Ik vroeg of het over de zaden ging en hij knikte. Het voelde als een opluchting. Met die zaden is niets mis. Zodoende.

De politie uit Budapest had geen tijd. Dus werd het verhoor gedaan door de twee mannen die ons de brief kwamen brengen. De man in gewone kleren blijkt een rechercheur te zijn. Hoe het verhoor helemaal precies ging weet ik natuurlijk niet. Ik mocht er niet bij zijn. Maar volgens Hans hebben ze alleen niet naar zijn schoenmaat gevraagd. Foto’s met het genummerde bordje eronder. Vingerafdrukken, handafdrukken, dna en een plasje voor thc-gehalte (dat wat in wiet zit). En waarom dan wel? Welnu, het volgende.  De zaden zijn morfologisch onderzocht. Dat wil zeggen dat er naar de vorm gekeken is en dat het zaadje daarna doormidden is gesneden. Daar maakt justitie in Budapest uit op dat er een heel hoog thc gehalte in zit en dus dat het drugs zijn. Om even weer te geven: in wiet is het gehalte circa 15,30 thc en in hennep 0,02. Daar hadden ze dus een jaar over gedaan. Volgens justitie kan de thc heel gemakkelijk uit de hennep worden gewonnen. Dus als je al stoned kunt worden van hennep heb je ongeveer een joint nodig van 100 kilo of meer. Hiermee maken ze Hans een criminele drugsdealer.. Zo doe je dat, je kijkt er naar, snijdt het doormidden en zegt: twintig jaar de cel in met die man. Maar ook onze fantastische zadenleverancier Vreeken wordt hierbij een criminele zaaddealer.

Hans had het aangehoord en werd zo verschrikkelijk kwaad. Hij vertelde zijn verhaal over kanker. Eerst 38 jaar geleden en nu sinds 2010 en wat de betekenis is om met cbd’s het lichaam weer wat dragelijker te maken. En ook waarom ik (ik was uitendelijk de besteller van het zaad) er zoveel tijd en energie in had gestopt om de planten te kweken. Maar ook hoeveel mensen het al geholpen heeft en nog steeds helpt. Of het nu om kanker, reuma, atrose  of andere vreselijke pijnlijke aandoeningen gaat. Nee, het is geen medicijn maar wel een hulpmiddel om je een stuk beter te voelen. De verhoorders werden er stil van. Balász legde hen in de tussentijd uit wat cbd’s dan wel zijn en wat het verschil is met thc. Daar hadden ze nog nooit van gehoord en luisterden er met verbazing naar. Hans’ verhaal werd in een samenvattend verslag in de computer getikt. Maar zelf waren ze het er ook over eens dat dit allemaal te belachelijk voor woorden was. Maar ja, Budapest is nu eenmaal de baas en zij moeten het uitvoeren.

Na ruim twee uur mocht Hans naar huis met achter zich aan Balász, nog steeds voor de duidelijke vertalingen, en de verhoorders in hun eigen auto daar weer achteraan. Eenmaal in de woonkamer kwam de vraag of Hans bezwaar had tegen huiszoeking. Nee, dat had hij niet. De agent pakte de papieren schreef er nog iets bij en vroeg om een paar handtekeningen. Hij was klaar. Maar willen jullie dan niet rondkijken? Of de tuin onderzoeken? Of iets anders onderzoeken. Nee, dat wilden ze niet. Deze kwestie had hen al te lang afgehouden van zaken die er echt toe doen. Syntetische en harddrugs rondom de scholen.

En hoe nu verder? De zaden van Vreeken,zijn goedgekeurd in heel Europa. De hennep die wij krijgen komt van een gecertificeerde Hongaarse legale kweker. Cbd’s zijn in Hongarije legaal en gewoon verkrijgbaar. Het afwachten is hoe Budapest hierop gaat reageren. Maar als het een echte zaak wordt kan dit nog weleens heel hoog op gaan lopen. Zoals Hans zei: zijn ze nou helemaal van de pot gerukt!

En ik? Ik heb mijn assortiment vloeken niet uigebreid. Maar ik weet wel dat ik het nu nog hardgrondiger kan dan voorheen. Vooral de G en de V en D klinken dan een stuk overtuigender. Mijn overtuiging is dat de zaden helemaal oké waren en zijn. Mijn angst zat hem in het feit dat ik bang was dat dit onderzoek door totaal onbekwame boerenlullen zou worden gedaan. Mijn angst is weg. Mijn kwaadheid des te groter. We zullen zien.

En nu? Ik heb als tegengif ineens zo’n enorme trek in een joint. Terwijl ik mijn laatste elf jaar geleden heb genomen. Bij mijn laatste wespengifinjectie. Ook toen heeft de wiet mij door tien jaar giftherapie heen geholpen. Ik had dat anders nooit vol kunen houden. Maar ja, honderd kilo hennep hebben we helaas niet in huis.

Mip

 

 

En dat noemen zij vakantie!

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het is donker in huis. Het is donker buiten. Regen laat het water uit de regenpijp spoelen. Het ruime sop lijkt het wel. Hoewel hier geen zee in de buurt is. Af en toe een lichtflits met daarna donderende geluiden. Beau ligt op de overloop. Daar voelt hij zich veilig. De twee andere honden bibberen met hem mee. Niet dat ze bang zijn voor onweer, maar lekker aan de voeten bij de baas is toch fijner dan in je eigen mand.

De donkere luchten pakten zich al samen toen wij hen uitzwaaiden. Of zelfs al toen wij nog in elkaars armen hingen om het afscheid er niet makkelijker op te maken. A&R zijn op de terugweg en hebben een spoor van nieuwe herinneringen achtergelaten. Zoete, mooie en tastbare herinneringen.

De zoetste was de taart die gisteren werd gebracht. A&R hadden een geheim, samen met Brigi. Zij schreven hun tekst in google translate die het in grappig Hongaars vertaalde. Brigi stuurde hen emails in het Nederlands, via datzelfde google translate. Die teksten waren al zoveel plezier waard, dat de taart bijzaak werd.  Ik las duidelijk in de Hongaarse tekst (later toen de taart al klaar was) dat de vraag ging over een kleine taart met hartjes, Welnu, die boodschap kwam niet helemaal goed over. Het hart is zeker geslaagd, maar het kleine viel wat groter uit.

Een taart met een 10 erop. 10 jaar mooie vriendschap. Samen met een bos zelf gehaakte bloemen op een stengels van riet. A had zich niet alleen beperkt tot het maken van fantastische rietmatten maar had tegelijk haar creativiteit de vrije loop gelaten.

We stonden in de moestuin. A zat lekker ontspannen op een hooibaal terwijl ik een plek zocht om mijn nieuwe plantjes in te zetten. Ik schoof  met de spa wat stro opzij en zag een bekende huid. Alleen kon ik niet direct zien of het heel groot of klein was. De huid lag opgerold en leek daardoor wel een hele stevige. Maar toen de huid in beweging kwam konden we zien dat de ringslang met zijn prachtige tekeningen een halfslag was. Niet heel klein, ook niet heel erg groot. We keken elkaar aan. A schoof slechts haar benen opzij om de slang vrije doorgang te geven. Hij verdween, zoals alleen een slang kan verdwijnen, in de akkerrand. Tja, in die tien jaar zijn we best gegroeid als het over natuur gaat.

Alle avonden aten we met elkaar. Ik kookte, Hans was de bbq-meester. En elke avond was er weer veel te vertellen en zoveel te lachen. Alleen gisterenavond was toch wat serieuzer. Zo’n laatste avondmaal. Het blijft een lastig ding.

 Kijk, dan kun je natuurlijk wel knal verse spinazie inmasseren met huisgemaakt walnotenolie, maar de zilte nasmaak van het laatste avondmaal zal toch altijd in smaak overheersen.

De twee weken zijn omgevlogen. Sneller nog dan al die jaren daarvoor. De tastbare herinneringen zijn goud waard. De bank onder de abrikozenboom is nu helemaal af, inclusief vaste asbak.

Hier nog werk in uitvoering.

Het wilgenpruject bij het hek is weer aangevuld. De caravan is weer bewoonbaar verklaard. Het pad vanaf het terras is weer brandschoon. De nieuwe rietmatten, met de hand gemaakt en met zoveel geduld, vervangen een deel van de oude rietmatten. Laat die noorder wind maar komen. Dit en nog zoveel dat ik nu vergeten ben. Dit was het tastbare. De mooie herinneringen gaan over vriendschap. Vriendschap met een hart. Die tien is mooi, maar een ander getal gaat er zeker nog aankomen.

Mip

Een feestje waard.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was alweer afgelopen zaterdagmiddag dat zij aankwamen. De tiende keer dat zij hier hun auto na een lange rit het hek binnen reden. De email over Siberische koude die ik hen op donderrdagavond laat nog had verstuurd hadden ze niet gelezen. Misschien hadden ze de auto wel gedraaid en teruggereden naar huis. Maar ze lazen het bericht pas eergisteren in de stralende zon en in korte broek. Van Siberische koude was geen sprake meer.

Nu zijn A&R niet zo moeilijk. Vakantie is: vrijheid, geen klok, doen waar je op dat moment zin in hebt, geen stadse prikkels en heel erg weinig geluid en natuurlijk sterren in de avond. Maar het blijven ook doeners. Een hele dag op de kont zitten is er bij deze twee niet bij. En zoals sommige mensen wel weten die hier eens zijn geweest: er is altijd wat te doen.

De caravan, die ook wel hun buitenhuisje wordt genoemd, vertoonde bij de ingang wat vering. Niet een vering die er van origine in zat. Er was iets met de vloer en we voelden het allemaal. Achteraf gezien bleek de vering een stuk verrot hout dat het na enige inspectie misschien toch niet meer zo lang had volgehouden. R dacht diep na. Stak zijn pijp nog eens aan en ging aan de slag. Hij vond een mooie plank. Zaagde die op maat. Schuurde, nam de maat nog eens extra net zo lang tot de plank pas was en precies in het gat paste. Zoveel werk en er is niets van te zien. Maar wel te voelen natuurlijk, want de vering die er niet van origine in zat is er nu uit. De instap is weer helemaal veilig.

We hadden in februari drie kuub extra stookhout laten brengen, omdat wij bang waren dat we de winter niet met onze normale voorraad zouden halen. Het hout werd gestort. We overdekten het om bij beter weer het hout op de plaats van bestemming te leggen. Door de aanhoudende kou kwamen we er gewoonweg niet toe. Gewapend met handschoenen en een kruiwagen reden ze het hout het hok binnen. Het leek een fluitje van een cent, maar dat is het echt niet. De boel rond het houthok werd gelijk meegenomen in de klus. Het staat er nu weer keurig en opgeruimd bij.

En ondertussen is de rotte plank in het tussenhek vervangen en staat er onder de abrikozenboom weer een nieuwe bank waar je met gemak met vier mensen op kunt zitten. En hebben ze de voortent aan de caravan gezet. Altijd een puzzelklus. Maar zij doen dat zonder morren. Hoewel ik de ervaring heb dat menige relatie hier op stuk zou kunnen lopen. A verdiept zich ook in het riet dat Hans in maart gekortwiekt heeft. Mooi natuurlijk materiaal waar je van aller hande dingen mee kunt maken. Er ligt al een schuttinkje van 1×1 meter klaar voor als het ergens nodig is. Haar ideeën zijn nog lang niet op.

Toch is er dit jaar iets anders dan die negen andere keren. Jaren lang heb ik me verbaasd over hun ontbijt en lunch. Witbrood van de onderste soort en kaas die alleen de kleur van kaas draagt maar die het woord kaas echt niet kan verdienen. Dit ondanks dat A de grootste kaasfreak is die ik ken. Zelf bakken wij al zo’n vijftien jaar ons eigen brood en hebben al enige broodmachines versleten. Vorig jaar, na diep overleg, besloten zij toch ook maar een broodmachine te kopen en hun meel bij de befaamde Vlaardingse molen te kopen. Welnu, ze zijn zo verslaafd dat zij hun eigen meel hebben meegenomen en zo kan het zijn dat onze broodmachine heerlijke overuren draait. En bij dat brood hoort kaas. Echte kaas. Die hebben ze nu gelukkig ook bij zich. En gisteren geurde de keuken naar cake. Heerlijke cake, een beetje klef nog van binnen met allemaal lekkere dingetjes erin. A kreeg een tien plus van mij.

Hebben wij het goed? We hebben het fantastisch! We genieten van elkaar. En dat al de tiende keer dit jaar en het is pas donderdag!

Mip