Een vrouw met een passie.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Dit is Brigitta. Zij woont bij ons in het dorp. Zij is moeder van twee jong volwassen  kinderen. Ze is getrouwd met Zoltán.

Door te werken voor het dorp en vele uren thuiswerk  samen met haar gezin en haar moeder, heeft ze een basisinkomen. Waar wij trouwens niet eens ons bed voor zouden uitkomen. Maar elke forint telt.

Maar Brigitta heeft ook een passie en daar wil ik het liever over hebben. Ze maakt taarten. Taarten die met veel zorg en smaak worden gemaakt en opgemaakt. Eerlijk gezegd draait ze haar hand nergens voor om. Bruidstaarten, geboortetaarten, verjaardagstaarten, kindertaarten of zo maar iets te vieren taarten. En ze is er goed in. En dat is ook de reden dat ik haar graag in the spotlights wil zetten. Uiteindelijk is het haar droom ooit een eigen taartenatelier te starten, zodat ze van haar passie haar werk kan maken. Als je niet al te ver hiervandaan woont en je wilt meer informatie over Brigitta? Laat het mij maar weten, dan breng ik jullie met elkaar in contact.

Hieronder wat foto’s die zij mij toestuurde. Zeg nou zelf, het zijn toch plaatjes?








 

 

Mip

 

Zou het kunnen?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ik kon vanavond wel huilen. Niet vanwege de volle maan. Niet vanwege de heldere sterrenhemel.

Hij wandelde de laatste tijd wel mee. Natuurlijk altijd met een stok. Of bal. Of frisbee.  Of… nou ja wat een hond in zijn bek kan houden. Maar heel erg van harte ging het allemaal niet meer. Aan zijn enthousiasme lag het niet. Maar het lukte allemaal niet meer zo goed.

Het begon al voor de winter. Altijd stram opstaan en eenmaal een beetje op gang ging het wel. Wij lokten hem binnen voor de koude nachten. Zijn blik “denken jullie dat ik een watje ben?” Sprak dat deel van het boek waar geen verweer tegen te vinden was. Hij sliep gewoon buiten. Punt uit.

Nu kon dat stramme wel bij zijn leeftijd horen, Pip wordt tenslotte binnenkort 13 jaar, maar hij zakte soms door zijn achterpoten. Of als hij in een drafje liep kon hij zomaar ineens plat op zijn bek vallen zonder een echte reden. Natuurlijk stond hij op alsof er niets aan de hand was, stoere bink als hij altijd geweest was. Hij, de leider van de groep van drie begon terrein te verliezen. De leeuw waarvan de manen uitvielen.

Ik onderzocht hem regelmatig of hij ergens pijn had. Want dat moet je natuurlijk niet hebben, struise bordercollies die pijn lijden. Maar hij gaf geen kik. Ook niet als ik het een tikkeltje harder probeerde. Maar er moest wel iets gebeuren.

Sinds een tijd gebruiken wij cbd’s. Eerst via het internet maar tegenwoordig maken wij het zelf. Bij een legale hennepkweker kunnen wij biologisch gekweekte hennep bemachtigen die wij dan zelf weer verwerken tot cbd’s met een concentratie van ca. 15%. We hebben er al heel wat mensen blij mee gemaakt. Maar natuurlijk ook onszelf. Ik gebruik het tegen de snel oprukkende reuma in mijn handen die nu weer soepeltjes alle dingen kunnen doen. Maar ook de artrose in mijn heupen wiegen er wel bij. Voor Hans is de lijst iets langer, maar ook hij vaart er zeker wel bij. Hoewel ik er vaker over gelezen had was het toch niet in mij opgekomen. Tot vier dagen geleden. Pip, waarom Pip niet eens een druppel door zijn eten doen. Sinds die tijd krijgt Pip elke dag één grote druppel cbd’s op zijn voer. Grote druppel, omdat het toch een flinke hond is.

En nu komt de reden waarom ik vanavond wel kon huilen. Pip in volle vaart achter de bal aan. Vrolijk. Zwaaiend met zijn staart. Blaffend om meer. Zijn kop vrolijk. Zijn manen in vol ornaat. Niet één keer door zijn poten gezakt. Niet één keer gevallen.

Zou het kunnen? Volgens mij kan het. Ik hou u op de hoogte.

Zoals onderstaand filmpje van 10 jaar geleden zal het niet meer worden. Maar het komt in de buurt.

Mip

 

 

 

 

Is het de nagtegaal schat?

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Wij slapen op de bovenverdieping. En zodra het weer het toelaat staat de buitendeur in de nacht op een kier. Lekker fris.

In de kleine tuin naast het huis staat een grote notenboom. Daar tegenover een sigarenboom (familie van de linde). In de tussentuin staan vier berken, een notenboom en een lampionboom. En in al die bomen beginnen ze zo rond vijf uur in de ochtend. De merels, zwartkopjes, de leeuwerikken en nog veel meer soorten waarvan ik de naam niet weet.  Als zij zingen is het zeker dat het ochtendgloren begonnen is. Omdat wij boven slapen met de buitendeur op een kier komt hun gezang als een symphony mijn hoofd binnen. Ik luister er met verukking naar maar val daarna ook  weer in slaap tot de wekker gaat. Hans is dan vaak al een tijdje op. Die heeft gewoon een ander slaapritme. Maar beneden hoort hij minder dan boven. Of hij moet in alle vroegte een hondenwandeling maken. Maar dat is toch anders. Anders dan wakker worden met die heerlijke geluiden.

We maakten een afspraak. Dinsdagmorgen om vijf uur zou de wekker voor de zekerheid aflopen. Hans zou in bed blijven met zijn hoorapparaten onder zijn kussen, zodat hij de optimale symphony tot zich zou kunnen nemen.

In totale ontspanning dreef de slaap ons hoofd binnen. Zwevend in het bijna onderbewustzijnde klonk een geluid. Ik probeerde het te negeren. Maar het viel niet negeren. Het kwam steeds dichterbij en klonk bij de slaapkamerdeur. ‘Hoor jij dat ook?” Vroeg ik. Nee, hij hoorde niets. “Is het al de nagtegaal schat?’ Vroeg hij zo lief, dat er een glimlach om mijn mond verscheen. “De nagtegaal?’ Vroeg ik met ingehouden lach. “Ja, de nagtegaal” sprak hij nog steeds op dezelfde toon. Ik sloeg mijn dekbed om en stapte uit bed. “Nee, het de f@#$%ing kat die zich weer eens verstopt heeft en nu komt vragen of wij toch niet een paar brokjes in haar bakje kunnen doen”. Het begon met een ingehouden lach die met de seconde slapper werd. Gierend van de lach pakte ik de kat op, droeg haar de trap af en zette haar buiten. “Is het de nagtegaal schat?” Herhaalde ik de woorden tegen de kat en sloot de deur achter haar. Steeds als ik de zin weer herhaalde werd het lachen erger en eenmaal terug in bed hield ik Hans nog voor een tijd uit zijn slaap, omdat mijn lach zo aanstekelijk was dat hij er niet onderuit kwam om mee te lachen.

Om vijf uur, toen de wekker ons wekte, lagen wij klaar voor de symphony. Helaas bleken Hans’ hoorapparaten niet toereikend voor zoveel hoge noten. Jammer maar helaas, maar we hebben wel gelachen.

De nagtegaal is er nog niet, maar de eerste zwaluwen zijn gesignaleerd. Dat kan nog best een mooie zomer worden.

Maar wees eens eerlijk op deze poes kun je toch niet boos worden? Miauwend als een nagtegaal.

Mip

 

 

Als het niet wil wennen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

“We moeten jullie ook nog iets vertellen”. De gezichten op het beeldscherm stonden een beetje strak. Het klonk niet vrolijk, eerder onheilspellend. We gingen er voor zitten. “We moeten de tiende keer van onze werkvakantie bij jullie uitstellen dit jaar. We hebben een klus in België die alleen in het voorjaar gedaan kan worden. We hebben gewikt en gewogen en besloten om dit jaar naar België te gaan”. De klap van hun woorden moet bij hen op het scherm zichtbaar zijn geweest. Maar ik herpakte mezelf direct. “Oh dat is geen probleem. Zomervakantie of herfstvakantie is ook goed hoor!”

We moesten er aan wennen. A&R komen dit voorjaar niet. We spraken erover. Maar het wilde niet wennen. Het is altijd plezierig als ze er zijn. De klussen die ze zelf bedenken en uitvoeren in hun eigen tempo. In de avond samen eten en verhalen uitwisselen. A en ik samen kletsend door de tuin. Of zij samen heerlijk liggend op een bank vakantieboeken lezend. Een prettig gezelschap. Het wende nog steeds niet.

“Zijn jullie op 22 april aan het einde van de dag thuis?’ Dat waren de woorden die in de email te lezen stonden. Ik keek Hans aan. Zouden ze zich bedacht hebben? Zouden ze toch komen? De volgende dag kwam het antwoord. Voor België was een ander plan gemaakt, omdat zij er zelf ook niet aan konden wennen. Heerlijk!

Vorig jaar, aan het einde van het seizoen nam ik het besluit. De moestuin mag van mijn part kippenplantage worden. Aan het begin van het seizoen had de vorst mijn met liefde opgekweekte plantjes in één nacht verwoest. Samen met alle fruitbomen wiens vruchten erbij hingen alsof er een brand overheen was gegaan. Gelukkig kon ik nog wel bij kwekers terecht voor nieuw plantgoed maar het seizoen werkte gewoon niet mee. De cursus “omgaan met teleurstellingen” hielp mij deze keer niet. Ik had het helemaal gehad met moestuinieren. Het idee beviel mij. Dacht ik. Maar toen de dagen weer gingen lengen bekeek ik toch de doos met zakjes zaad. Ik zette de doos weer weg om een week later weer de doos tevoorschijn te halen en de zakjes zaad één voor één door mijn handen liet gaan. Oké, sprak ik mezelf toe, een paar tomatenplanten moet kunnen. En toen de zon begon te stralen aan het einde van februari heb ik alsnog de kweekbak gevuld. Nu groeien ze gestaag de tomaten, courgettes, pompoenen, meloenen, aubergines, snijbiet, kousenband, sperciebonen, snijbonen, capucijner, tuinbonen, korriander, bietjes, winterwortel, sla, spinazie, venkel, rucola, doperwten, artisjokken en schorseneren.. Inderdaad, het wende niet. De moestuin is er weer helemaal klaar voor. Ook heerlijk!

Mip

 

 

 

Lente! Oh mooie lente!

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

28 februari was de warmste dag sinds de temperatuurmetingen in dit land. En dat is zeventig jaar. 28 ffebruari en 20 graden warm. Op die dag vergaten wij ook meteen die lange, koude en sombere winter. Ik dook direct in de moestuin om alle plannen, die in mijn hoofd waren blijven hangen, tot uitvoering te brengen. Heerlijk buiten. Zwoegen en sjouwen. De zon maakte een ongekende kracht in ons los. We vergaten de koude noorder storm van een paar dagen daarvoor. We vergaten de intens koude nachten en dagen. Zomaar op één dag. 28 februari 2017.

Hans snoeide de fruitbomen, ondanks zijn gebroken voet. Helaas kun je niet alle plannen in één dag uitvoeren. Deze heerlijkheid duurde maar even en hevige koude sloeg weer toe. Maar we wisten het zeker. De lente had zich laten voelen, die zou zich niet meer lang laten verdrukken door de winter. Het was nog slechts een kwestie van geduld.

Eerst diende zich op 11 maart nog een flinke storm aan.

De dag erna doken wij het bos in. Op zoek naar daslook.

Toonde Beau zijn liefde aan de  baas, als dank voor de altijd mooie wandelingen.

Op 22 maart in Pécs waar iedereen de winter van zich afschudde.

23 maart in het warme water van het kuurbad.

Let the sun shine in. Ook op 23 maart. Met 25 graden smelten vanzelf die gedachten over de lange winter.

25 maart. Pluimvee in de laatste avondzon.

26 maart. Onderweg naar lieve vrienden. De lente is een feit.

Mip

Wat is wijsheid.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was even wennen voor Bruno. De eerste dagen kraaide hij op elke gewenste plek om te beluisteren of daar een reactie vandaan kwam. Hij rende van hot naar her. Legde zijn hanenoor te luister en stiefelde dan weer naar de andere kant van de tuin. In het houthok, bovenop het gestapelde brandhout, weerkaatste zijn gekraai waardoor het dubbel zo hard klonk. Nu is hij overtuigd. Hij is de koning over zijn kippen. Geen kapers meer op de kust. En ook de kippen zijn er een stuk rustiger onder. De leg is weer in volle gang. Hoewel ik mijzelf niet altijd als wijs beschouw, was dit wel zeker een heel wijs besluit.

Wat ook een wijs besluit is, dat Hongarije zich heeft terugetrokken voor de olympische zomerspelen in 2024. De opperhoofden in Budapest hadden al een heel mooi plan gesmeed waarmee de broekzakken nog eens flink gevuld konden worden. Corruptie is hier nogal vanzelfsprekend. Een grote handtekeningenactie stak hier een dikke boomstam voor. Dit ondanks het feit dat elke gepensioneerde op 23 december 2016 een bijna persoonlijke brief van de premier van dit land ontving waarin cadeaubonnen waren verscholen ter waarde van 10.000 forint (32 auro). Te besteden bij de supermarkt. De postbode had een superdag, want iedereen moest tekenen voor ontvangst. En eerlijk gezegd had hij nog nooit zoveel blijheid gezien tijdens zijn toch al best lange loopbaan. Zeker niet in de winter. En zeker niet zo vlak voor kerst. De naam Viktor werd plotseling met een vreemd soort liefde uitgesproken. Dat juist hij zo aan hen had gedacht! Juist nu, tijdens de donkere dagen voor kerst. Zo’n cadeaubon vaagt de driehonderdvijfenzestig (het was een schrikkeljaar) dagen dat ze van een hongerloontje moeten rondkomen, in één keer weg. Knap gedaan. Hier kan geen campagne tegenop. Maar de spelen heeft hij er in ieder geval niet mee binnen gehaald. En daarmee heeft hij zijn onderdanen toch onderschat. Ze zijn wijzer dan hij dacht.

Mip

 

Een wijze hanen les.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het moest er van komen. Afspraken die weer werden afgezegd. Dit keer steeds van mijn zijde. Het was te koud. Hans brak zijn voet en kon niet meehelpen. De honden liepen buiten. Er is nog geen ruzie. En meer van deze smoezen zorgden voor uitstel. De woorden “wie kippen heeft moet ook kunnen slachten” denderden ook in de nachtelijke uren door mijn hoofd. Was dit wel waar?

Het antwoord kwam vanzelf. Er kwam ruzie. Er zijn mensen die het genot inzien van hanengevechten en daar geld op zetten. Maar dit tafereel was hartverscheurend. Bruno, de grootste haan van de nieuwe lichting, besloot tot een ongemeen slopend gevecht. Bloed in het kippenhok. Bloed op het terras. En bloed in het verenpak van de kleinere zwart/witte haan. Hoewel ik dacht dat dit met een sisser kon aflopen zag ik tegelijkertijd dat de kleinere haan uit de groep gestoten werd. Geen drinken. Geen eten. Telkens als hij aanstalten maakte werd hij aangevallen en weggestuurd. Ze lieten hem verhongeren en verdorsten. Ook al zou ik hem bijvoeren dan nog zouden de gevechten door blijven gaan tot de dood er op volgt.

Een wipkip is dan misschien een leuk speeltoestel voor kinderen in de speeltuin, maar de gruwelijke werkelijkheid is dat elke haan zijn deel opeist. Hoe hard kippen ook kunnen lopen. Hoe goed ze zich soms ook kunnen verstoppen. De hormoongevulde haan wacht zijn kans gewoon af. Ik de zag de kippen met de dag ongelukkiger worden onder het hanenregiem. Een ongelukkige kip legt geen ei, dat is nu ook wel zeker.  Ik telde al mijn smoezen en tikte met een knoop in mijn maag een berichtje aan Brigi. Vanmiddag vijf uur! Om een uur later weer te schrijven dat het geen goed timing was, omdat het dan te donker zou zijn. Morgenochtend zeven uur!  Was mijn volgende en tevens laatste tekst.

De vos heeft onze kippentoom uitgedund van veertien naar acht. Acht kippen en één haan is de goede verhouding. Dus moest ik drie hanen aanwijzen die geslacht moesten worden. Omdat Bruno van een andere leg kwam en daarom nieuw bloed in de groep brengt is hij degene die mocht blijven.

Vrijdagmorgen zeven uur. Honden opgesloten. Eerst zou ik samen met Brigi de hanen uit het hok halen. Maar zo sprak Brigi die hanen zijn veel te sterk voor jou en daarom bracht zij haar echtgenoot mee. Is het mes wel scherp genoeg? Weet je zeker dat het in één keer gaat lukken? Weet je zeker dat de hanen niet zullen lijden?  Ze was overal zeker van. Echtgenoot verdween in het kippenhok waar het een kabaal van jewelste was. En dan komt hier nu mijn compliment: Ze deden het met zorg. Al die dingen waar ik bang voor was (Hongaren kunnen soms heel erg ruw zijn met de slacht, waarover ik niet in detail zal treden. Maar dier onterend was het zeker) gebeurde niet. Met tien minuten was het gebeurd waarna ze de dode dieren in een teil mee naar huis namen. Een half uur later keerden er twee schoongemaakt terug. De derde was voor hen, als dank voor de slacht.

Nu liggen er in de vriezer twee vacuüm zakken met de teksten: Zwart/wit haantje. Aardig beestje maar soms wel wat pedant. Witte haan, ook heel lief maar wel heel zenuwachtig.

Voor de ruzie hadden ze in ieder geval een prachtig leven met elkaar en daar kan menige kip of haan in de supermarkt niet over meepraten.

En Bruno? Die kan zijn geluk niet op. De kippendames zijn weer in het gareel en de eierproductie komt weer langzaam op gang. Soms moet je de natuur niet willen sturen, want die laat zich namelijk niet sturen. Dit was wel de meest wijze les die ze mij hadden kunnen geven. Hanen  worden nooit vrienden. Hoe lief en mooi ze ook lijken. Hanen slopen elkaar tot de sterkste overblijft. Daar wordt geen middel bij geschuwd. Daarvan ben ik nu wel overtuigd.

Mip