Als het niet wil wennen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

“We moeten jullie ook nog iets vertellen”. De gezichten op het beeldscherm stonden een beetje strak. Het klonk niet vrolijk, eerder onheilspellend. We gingen er voor zitten. “We moeten de tiende keer van onze werkvakantie bij jullie uitstellen dit jaar. We hebben een klus in België die alleen in het voorjaar gedaan kan worden. We hebben gewikt en gewogen en besloten om dit jaar naar België te gaan”. De klap van hun woorden moet bij hen op het scherm zichtbaar zijn geweest. Maar ik herpakte mezelf direct. “Oh dat is geen probleem. Zomervakantie of herfstvakantie is ook goed hoor!”

We moesten er aan wennen. A&R komen dit voorjaar niet. We spraken erover. Maar het wilde niet wennen. Het is altijd plezierig als ze er zijn. De klussen die ze zelf bedenken en uitvoeren in hun eigen tempo. In de avond samen eten en verhalen uitwisselen. A en ik samen kletsend door de tuin. Of zij samen heerlijk liggend op een bank vakantieboeken lezend. Een prettig gezelschap. Het wende nog steeds niet.

“Zijn jullie op 22 april aan het einde van de dag thuis?’ Dat waren de woorden die in de email te lezen stonden. Ik keek Hans aan. Zouden ze zich bedacht hebben? Zouden ze toch komen? De volgende dag kwam het antwoord. Voor België was een ander plan gemaakt, omdat zij er zelf ook niet aan konden wennen. Heerlijk!

Vorig jaar, aan het einde van het seizoen nam ik het besluit. De moestuin mag van mijn part kippenplantage worden. Aan het begin van het seizoen had de vorst mijn met liefde opgekweekte plantjes in één nacht verwoest. Samen met alle fruitbomen wiens vruchten erbij hingen alsof er een brand overheen was gegaan. Gelukkig kon ik nog wel bij kwekers terecht voor nieuw plantgoed maar het seizoen werkte gewoon niet mee. De cursus “omgaan met teleurstellingen” hielp mij deze keer niet. Ik had het helemaal gehad met moestuinieren. Het idee beviel mij. Dacht ik. Maar toen de dagen weer gingen lengen bekeek ik toch de doos met zakjes zaad. Ik zette de doos weer weg om een week later weer de doos tevoorschijn te halen en de zakjes zaad één voor één door mijn handen liet gaan. Oké, sprak ik mezelf toe, een paar tomatenplanten moet kunnen. En toen de zon begon te stralen aan het einde van februari heb ik alsnog de kweekbak gevuld. Nu groeien ze gestaag de tomaten, courgettes, pompoenen, meloenen, aubergines, snijbiet, kousenband, sperciebonen, snijbonen, capucijner, tuinbonen, korriander, bietjes, winterwortel, sla, spinazie, venkel, rucola, doperwten, artisjokken en schorseneren.. Inderdaad, het wende niet. De moestuin is er weer helemaal klaar voor. Ook heerlijk!

Mip

 

 

 

Lente! Oh mooie lente!

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

28 februari was de warmste dag sinds de temperatuurmetingen in dit land. En dat is zeventig jaar. 28 ffebruari en 20 graden warm. Op die dag vergaten wij ook meteen die lange, koude en sombere winter. Ik dook direct in de moestuin om alle plannen, die in mijn hoofd waren blijven hangen, tot uitvoering te brengen. Heerlijk buiten. Zwoegen en sjouwen. De zon maakte een ongekende kracht in ons los. We vergaten de koude noorder storm van een paar dagen daarvoor. We vergaten de intens koude nachten en dagen. Zomaar op één dag. 28 februari 2017.

Hans snoeide de fruitbomen, ondanks zijn gebroken voet. Helaas kun je niet alle plannen in één dag uitvoeren. Deze heerlijkheid duurde maar even en hevige koude sloeg weer toe. Maar we wisten het zeker. De lente had zich laten voelen, die zou zich niet meer lang laten verdrukken door de winter. Het was nog slechts een kwestie van geduld.

Eerst diende zich op 11 maart nog een flinke storm aan.

De dag erna doken wij het bos in. Op zoek naar daslook.

Toonde Beau zijn liefde aan de  baas, als dank voor de altijd mooie wandelingen.

Op 22 maart in Pécs waar iedereen de winter van zich afschudde.

23 maart in het warme water van het kuurbad.

Let the sun shine in. Ook op 23 maart. Met 25 graden smelten vanzelf die gedachten over de lange winter.

25 maart. Pluimvee in de laatste avondzon.

26 maart. Onderweg naar lieve vrienden. De lente is een feit.

Mip

Wat is wijsheid.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het was even wennen voor Bruno. De eerste dagen kraaide hij op elke gewenste plek om te beluisteren of daar een reactie vandaan kwam. Hij rende van hot naar her. Legde zijn hanenoor te luister en stiefelde dan weer naar de andere kant van de tuin. In het houthok, bovenop het gestapelde brandhout, weerkaatste zijn gekraai waardoor het dubbel zo hard klonk. Nu is hij overtuigd. Hij is de koning over zijn kippen. Geen kapers meer op de kust. En ook de kippen zijn er een stuk rustiger onder. De leg is weer in volle gang. Hoewel ik mijzelf niet altijd als wijs beschouw, was dit wel zeker een heel wijs besluit.

Wat ook een wijs besluit is, dat Hongarije zich heeft terugetrokken voor de olympische zomerspelen in 2024. De opperhoofden in Budapest hadden al een heel mooi plan gesmeed waarmee de broekzakken nog eens flink gevuld konden worden. Corruptie is hier nogal vanzelfsprekend. Een grote handtekeningenactie stak hier een dikke boomstam voor. Dit ondanks het feit dat elke gepensioneerde op 23 december 2016 een bijna persoonlijke brief van de premier van dit land ontving waarin cadeaubonnen waren verscholen ter waarde van 10.000 forint (32 auro). Te besteden bij de supermarkt. De postbode had een superdag, want iedereen moest tekenen voor ontvangst. En eerlijk gezegd had hij nog nooit zoveel blijheid gezien tijdens zijn toch al best lange loopbaan. Zeker niet in de winter. En zeker niet zo vlak voor kerst. De naam Viktor werd plotseling met een vreemd soort liefde uitgesproken. Dat juist hij zo aan hen had gedacht! Juist nu, tijdens de donkere dagen voor kerst. Zo’n cadeaubon vaagt de driehonderdvijfenzestig (het was een schrikkeljaar) dagen dat ze van een hongerloontje moeten rondkomen, in één keer weg. Knap gedaan. Hier kan geen campagne tegenop. Maar de spelen heeft hij er in ieder geval niet mee binnen gehaald. En daarmee heeft hij zijn onderdanen toch onderschat. Ze zijn wijzer dan hij dacht.

Mip

 

Een wijze hanen les.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Het moest er van komen. Afspraken die weer werden afgezegd. Dit keer steeds van mijn zijde. Het was te koud. Hans brak zijn voet en kon niet meehelpen. De honden liepen buiten. Er is nog geen ruzie. En meer van deze smoezen zorgden voor uitstel. De woorden “wie kippen heeft moet ook kunnen slachten” denderden ook in de nachtelijke uren door mijn hoofd. Was dit wel waar?

Het antwoord kwam vanzelf. Er kwam ruzie. Er zijn mensen die het genot inzien van hanengevechten en daar geld op zetten. Maar dit tafereel was hartverscheurend. Bruno, de grootste haan van de nieuwe lichting, besloot tot een ongemeen slopend gevecht. Bloed in het kippenhok. Bloed op het terras. En bloed in het verenpak van de kleinere zwart/witte haan. Hoewel ik dacht dat dit met een sisser kon aflopen zag ik tegelijkertijd dat de kleinere haan uit de groep gestoten werd. Geen drinken. Geen eten. Telkens als hij aanstalten maakte werd hij aangevallen en weggestuurd. Ze lieten hem verhongeren en verdorsten. Ook al zou ik hem bijvoeren dan nog zouden de gevechten door blijven gaan tot de dood er op volgt.

Een wipkip is dan misschien een leuk speeltoestel voor kinderen in de speeltuin, maar de gruwelijke werkelijkheid is dat elke haan zijn deel opeist. Hoe hard kippen ook kunnen lopen. Hoe goed ze zich soms ook kunnen verstoppen. De hormoongevulde haan wacht zijn kans gewoon af. Ik de zag de kippen met de dag ongelukkiger worden onder het hanenregiem. Een ongelukkige kip legt geen ei, dat is nu ook wel zeker.  Ik telde al mijn smoezen en tikte met een knoop in mijn maag een berichtje aan Brigi. Vanmiddag vijf uur! Om een uur later weer te schrijven dat het geen goed timing was, omdat het dan te donker zou zijn. Morgenochtend zeven uur!  Was mijn volgende en tevens laatste tekst.

De vos heeft onze kippentoom uitgedund van veertien naar acht. Acht kippen en één haan is de goede verhouding. Dus moest ik drie hanen aanwijzen die geslacht moesten worden. Omdat Bruno van een andere leg kwam en daarom nieuw bloed in de groep brengt is hij degene die mocht blijven.

Vrijdagmorgen zeven uur. Honden opgesloten. Eerst zou ik samen met Brigi de hanen uit het hok halen. Maar zo sprak Brigi die hanen zijn veel te sterk voor jou en daarom bracht zij haar echtgenoot mee. Is het mes wel scherp genoeg? Weet je zeker dat het in één keer gaat lukken? Weet je zeker dat de hanen niet zullen lijden?  Ze was overal zeker van. Echtgenoot verdween in het kippenhok waar het een kabaal van jewelste was. En dan komt hier nu mijn compliment: Ze deden het met zorg. Al die dingen waar ik bang voor was (Hongaren kunnen soms heel erg ruw zijn met de slacht, waarover ik niet in detail zal treden. Maar dier onterend was het zeker) gebeurde niet. Met tien minuten was het gebeurd waarna ze de dode dieren in een teil mee naar huis namen. Een half uur later keerden er twee schoongemaakt terug. De derde was voor hen, als dank voor de slacht.

Nu liggen er in de vriezer twee vacuüm zakken met de teksten: Zwart/wit haantje. Aardig beestje maar soms wel wat pedant. Witte haan, ook heel lief maar wel heel zenuwachtig.

Voor de ruzie hadden ze in ieder geval een prachtig leven met elkaar en daar kan menige kip of haan in de supermarkt niet over meepraten.

En Bruno? Die kan zijn geluk niet op. De kippendames zijn weer in het gareel en de eierproductie komt weer langzaam op gang. Soms moet je de natuur niet willen sturen, want die laat zich namelijk niet sturen. Dit was wel de meest wijze les die ze mij hadden kunnen geven. Hanen  worden nooit vrienden. Hoe lief en mooi ze ook lijken. Hanen slopen elkaar tot de sterkste overblijft. Daar wordt geen middel bij geschuwd. Daarvan ben ik nu wel overtuigd.

Mip

Van die mooie dingen.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

We willen een plezierig restaurant waar we ook nog lekker kunnen eten. De taxichauffeur wist meteen waar hij ons naartoe moest brengen. Részkakas. Reeskak? Reeskak? Nee, wij willen niet naar een restaurant dat Reeskak heet. Dorothee nam het gesprek in het Engels over en legde de chauffeur uit wat reeskak in het Nederlands is. Krullend van de slappe lach legde ik uit dat het koperen haan betekende. Maar het hielp niet. Reeskak, was reeskak en daar gingen wij niet eten. Ondanks dat de chauffeur ons toch recht voor de deur afzette. We vonden niet veel verder een andere restaurant waarover ik hier geen woord van reclame kan schrijven. Maar het gezelschap? Dat was geweldig, heerlijk en fijn.

Deze avond in Budapest was na een middag uren in bubbelend en heerlijk warm water. Van het ene bad naar het andere en steeds weer anders. Niet stoppend met vertellen van verhalen en avonturen. Over en weer. Vol humor met soms een serieuze ondertoon. De baden in het prachtige kuuroord vol bubbelende en babbelende mensen. Maar het allerwarmste bad waren zij, Frans en Dorothee.img_2202

We logeerden in een B&B dat net achter het Gellért hotel gelegen is. Frans en Dorothee, die er al sinds 30 december logeerden, hadden daar een kamer genaamd “De Bibliotheek”. Een ruime hoge kamer met muren van donkerbruin hout en natuurlijk een grote boekenkast. Zij hadden hun fantasie al de vrije loop gelaten. Bij binnenkomst was het alsof we Das leben der anderen binnenstapten. Dorothee vroeg zich af waar de verhoren hadden plaatsgevonden en wat die verhoorde dan allemaal bekend had. We zochten met onze ogen naar afluisterapparatuur en miniscule camera’s. Een intrigerende kamer dus.

De volgende morgen wandelden we de brug over van Pest naar Buda om musea met gesloten deuren aan te treffen. Maar dat wisten we toen nog niet. Dorothee, al net zo’n goede kaartleester als, wees ons de weg. Om de kou toch een beetje de baas te blijven, het was tenslotte pas 3 januari van het nieuwe jaar, liepen we een koffiebar binnen waar het ook nog eens heerlijk geurde naar vers gebakken brood. De bakker werkte in een open keuken aan de verse broden en heerlijkheden. We schoven aan tafel. Oh, koffie met een heerlijk vers broodje, dat zou ons opwarmen. Koffie mocht, broodje niet. Dat was een andere winkel. Dat vertelde de oerongezellige serveerster zonder uitleg van reden. Het vraagteken in mijn hoofd is nog niet vervaagd.

 

img_2203

Samen kaartlezen, ja dan kom je nog eens ergens. Misschien niet via de juiste weg, maar zeker wel ergens. 

En nu we toch tijd over hadden verlegde ik mijn interesse naar moderne taartenboeken. Aan boekwinkels in Budapest geen gebrek. Maar wel aan moderne taartenboeken. Na enige winkels kreeg Hans een beetje genoeg van het wachten en riep dat hij wel iets op het internet zou zoeken. Weg romantiek, om een modern taartenboek uit een echte boekwinkel in mooi cadeaupapier cadeau te geven.

We zouden tot aan de avond blijven maar Siberische verwachtingen stroomden ons land binnen. In de middag namen we afscheid van twee grote schatten die ons allbebei heel erg dierbaar zijn. Het bleek geen slecht besluit want tegen de avond vielen de eerste vlokken en trok Siberië langzaam binnen. De kou die er tot aan de dag van vandaag nog steeds is.

Mip

Koud! En een ongelukje.

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Dus ga ik door met het schrijven van kleine verhalen. Dank voor de streep waar een ieder mij overheen getrokken heeft.

Het is winter in ons land. En wat voor een winter! Koude winters zijn hier wel redelijk gewoon. Het begon begin januari toen er een noorder storm opstak en de zogenaamde gevoelstemperatuur tot onder -20 dook. Zelfs de kippen, die toch met een donzen dekbed zijn geboren, doken onder op plekken waar ze uit de wind hun toilet konden maken. Ons terras was dan ook niet meer om aan te zien. Vol drollen en veren. Maar ook eieren. En als een kip legt mag ze veel, zo zijn wij hier.

De wind vertrok na een paar dagen maar de koudegolf bleef. Sneeuw maakt de wereld dan weer wonderbaarlijk mooi en die viel gelukkig ook. Want een winter zonder sneeuw is te grijs. Te grauw. Te ongezellig. En nu, drie weken later, is het nog steeds ijskoud. Vooral de nachten komen met gemak aan -15. Een beetje Fries zou hier jaloers op worden. Maar tegelijk ook weer niet. Meren zijn er hier bij tientallen in de buurt. Prachtige grote meren met prachtig zwart glad ijs. Waar mijn Noren zo overheen zouden kunnen glijden. Heerlijk: zwier links, zwier rechts. Handjes op de rug en bevroren snottebellen onder de neus. Maar het zijn vismeren en daar schaatst men niet op en daar zwemt men niet in. Slechts het vangen van een vis is toegestaan, terwijl er in de winter helemaal niet gevist kan worden! Maar probeer het niet, dat schaatsen, want je gaat op de bon.

Wie ook niet kan schaatsen is Hans. Gisteren gebeurde het. Hans was boven en ik wilde het kippenhok afsluiten. Ik nam zijn paarse bodywarmer en sloeg die om mijn schouders tegen de kou. Toen hij beneden kwam zag hij mij net langs het raam lopen en dacht: goh, Mip in mijn paarse bodywarmer dat beloofd wat! Doordat zijn ogen niet gericht waren op hetgeen waar hij mee bezig was, het betreden van het twee tredige trapje van de woonkamer naar de hal, maakte hij een misstap. Ik zal niet in detail treden, maar vanmorgen na twee uur wachtkamer, dokter, röntgenfoto, terug naar de dokter, was het duidelijk. De voet gebroken, de ribben gekneusd en donker blauw. De voet hoeft niet in het gips maar moet wel rust. Rusten en alles langzaamaan doen zijn woorden die niet in Hans’ woordenboek voorkomen. Maar toch was het de arts die hem met deze woorden weer naar huis stuurde. Het zal een maandje aanlopen, zo was zijn opmerking.

Mip.

Mooi en minder mooi. I

KortLevens verhalen en andere dierenvertellingen.

Ergens in december 2016. Ik heb zo’n trek in pizza! Hoorde ik hem zeggen. Ga niet naar dat restaurant. Ik maak pizza voor jullie. Riep ik. Nog voor het gesprek beeïndigd was schrok ik toch wel van mijn eigen woorden. Beetje arrogant klonk het natuurlijk wel, dat mijn pizza’s beter zijn dan in het restaurant in Pécs. En hij, K., is zelf ook nog kok. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben niet bang uitgevallen als het koken betreft. Daar is niets arrogants aan.

Ik bakte mijn eigen crispy crackers. We aten vooraf verse rauwe tonijn uit Kroatië met fijn dipje. De warme tranen van tomaat smaakte er goed bij. De pizza was een succes. Wat ben ik heerlijk aan het eten. Alles is lekker. Ik krijg er kippenvel van zei vriendin M. En K was het met haar eens. Dat was een mooi moment. Vrienden die genieten van eten dat uit het hart gemaakt wordt, dat levert ook nog fijne tafelgesprekken op.

Ook in december 2016. Het was op de kortste dag van het jaar. Wij hoorden het bericht nog diezelfde avond. Er ging een schok door ons heen, hoewel we er al een tijd rekening mee hadden gehouden. Anthoni was een leuke man. Hij had gouden handen waarmee hij prachtige ontwerpen bakte. Van kleine sieraden tot levensgrote vazen. Alles in een handomdraai. Maar Anthoni had ook slechte vrienden die zijn leven er niet aangenamer op maakten. De ene vriend zat in een blik, de andere in een fles. Vooral de vriend in de fles was van het sterkere werk. Vrienden stonden hem bij, praatten op hem in, net zolang tot hij de afslag naar het afkicken nam. Een paar weken verbleef hij daar en mocht weer terug naar huis. Hij was goed in staat mensen te overtuigen van zijn eigen krachten. Hans reed met hem naar de bloemenveiling in Budapest, daags na zijn thuiskomst. Hij was een schim van zichzelf geworden, maar zijn plannen voor de toekomst waren groots. Hoopvol was een woord dat niet lang bleef hangen. Alle klinieken in de omgeving waren niet genoeg om hem te helpen. Op 21 december nam hij zijn eigen afslag. Een mooi mens was het. Het was alleen nog een kwestie dat hij dat zelf inzag.

img_2201

 

Mip